Zapach Jaśminu

Dama - zimowy poranek

2012-01-29T15:08:00.001+01:00

Dama " Zimowy poranek"

W ten zimowy , słoneczny poranek wklejam swą damę , już oprawioną w okrągłą ramkę. Bardzo przyjemnie mi się wyszywało, wzór dosyć prosty ale urzekający. Dama troszkę zamyślona, otulona w woal, w koronkowej sukni. Na kapeluszu wyszywałam haftem wstążeczkowym kwiatki, dodałam na woal koraliki i koniec. Galeria moich dam powiększyła się nieco o eteryczną piękność.

Wzór haftowany na Aidzie nr 18 nićmi DMC.

Autor obrazu F.J.LLoyd Strevens

Gibson Girl

2012-01-22T20:58:00.003+01:00

Powracam do drugiej mojej pasji jaką jest studiowanie ubioru minionych epok. Dzisiaj przyszła mi myśl aby napisać coś o damach malowanych i stworzonych przez Charlesa Dana Gibsona.
Inspiracją dla rysowanej przez Gibsona postaci była żona rysownika, Irene Langhorne i jej siostry. Czarno-białe szkice przedstawiające Gibson Girl ukazywały się w różnych czasopismach. Postać stała się niezwykle modna pod koniec XIX i początków XX , a liczne kobiety starały się naśladować styl, ubiór i gesty z rysunków Gibsona.

Typowa Gibson Girl była młodą przedstawicielką zamożnej klasy średniej. Szczupła, ubierała się zazwyczaj w eleganckie, ale wygodne, nie krępujące ruchów stroje, nie nosiła turniury, uzyskiwała jednak bardzo wąską talię i figurę o kształcie klepsydry dzięki wykorzystaniu gorsetu. Miała kręcone włosy, nosiła je wysoko podpięte z przodu, często z celowo puszczonymi luźno pojedynczymi kosmykami lub rozpuszczoną, opadającą na ramię, lewą częścią fryzury. Portretowane były zazwyczaj na zewnątrz, nierzadko podczas uprawiania sportu (np. jazdy na rowerze, wiosłowania czy gry w tenisa lub golfa) lub oddawania się innym pasjom.

( Źródło)

Ucieleśnieniem ideału Gibson Girl była piosenkarka i aktorka Camille Clifford ( na zdjęciu u góry).

A ponieważ trwa karnawał można się co nie co zainspirować zwłaszcza fryzurami, jeśli oczywiście ktoś posiada swoje piękne długie włosy.

Poszukałam coś dla was i złożyłam kolaż fryzur z rysunków Ch.D. Gibsona i dzisiejszych stylistów, którzy zainspirowani Gibson Girl stworzyli nowe kreacje.

Jeśli mamy już fryzurę wystarczy wcisnąć się w gorset tworząc figurę klepsydry ( nie wiem tylko ile centymetrów w pasie należy mieć aby to przyzwoicie wyglądało ?)

Ubieramy się w odpowiednią kreację, rękawiczki, zabieramy ze sobą torebeczkę i koniecznie parasol, nie zapomnijmy o założeniu kapelusza, najlepiej aby był oryginalny i niespotykany, zagramy tym sposobem koleżankom na nosie.

I możemy śmiało uwodzić liczna rzeszę kawalerów do wzięcia.

Znajdując tego jedynego.

Rysunki Charlesa Dana Gibsona

Koszyk na chleb i moja fascynacja malarstwem holenderskim

2012-01-19T14:01:00.002+01:00

W wakacje na Sabaciku w Okunince powstał koszyczek na chleb, dopiero niedawno wylakierowałam go do końca lakierem matowym i jest w użytkowaniu codziennym. Trudno robiło się zdjęcia , dzisiaj ponuro a koszyczek w ciemnej tonacji, nie wiem czy udało mi się uchwycić cieniowania na słojach, mam nadzieję że tak. Sam motyw to obraz typu bukietowego taki jak w malarstwie holenderskim , niestety nie wiem czyjego jest autorstwa. Próbowałam delikatnie wycieniować przechodząc na boki , tak by środek i boki koszyczka tworzyły całość, tworzyły obraz.

Przy okazji której dotychczas nie miałam pochwalę się i powiem że od kilku miesięcy odkąd otrzymałam zakwas od Myszy vel Penelopy ,w moim domu pieczemy chleb, a właściwie ten obowiązek przejął z wielką przyjemnością Misiek i otrzymał berło domowego wypiekacza chleba , wychodzi mu on po mistrzowsku.

Myszko jeszcze raz dziękuję.

Moja inspiracja do stworzenia nietuzinkowego koszyka na chleb.

Od dawna zafascynowana byłam pięknymi bukietami i martwą naturą które powstały dawno temu dzięki talentowi holenderskich malarzy XVII w. i nie tylko. Ciemne tło z którego wyłaniają się kwiaty, owoce i inne przedmioty oświetlone światłem. Namalowane wręcz z namaszczeniem szczegóły, tak jakby botanik maczał w tym palce, krople wody , owady, można bez końca przypatrywać się różom, tulipanom i innym kwiatom, piękne. A że ze mnie chomik to przez wiele lat nazbierało się w moim folderze przykładów bukieciarstwa z tamtej epoki i skusiłam się umieścić jeden z nich na przedmiocie.

Często jest tak że fascynacje malarstwem przekładają się na moje prace, czasami jest to jakiś impuls, jakiś szczegół, jakiś obraz i w głowie rodzą się nowe pomysły.

Wielu jest przedstawicieli tego kierunku w malarstwie, ja dzisiaj wybrałam Rachel Ruysch, kierowałam się kilkoma kryteriami ; zachwyciły mnie jej kompozycje, podziwiam jej kunszt , wiem że zdobyła wielki szacunek i sukces jako kobieta w czasach gdy nie łatwo było nią być. Mając dziesięcioro dzieci znalazła czas by poświęcić się swojej pasji i do tego z sukcesem. Podziwiam takie kobiety. Wkleiłam kilka obrazów jej autorstwa.

Jak leniuchować?

2012-01-11T19:00:00.001+01:00

Poświątecznie , w wolny czas od pracy postanowiłam w końcu wydalić na światło dzienne i urzeczywistnić coś co zalegało mi na wątrobie z powodu braku czasu. Chciałam od dawna poleniuchować wyszywając wzór który odłożyłam na kiedyś a także poczytać , mam wiele pozycji odłożonych od dawna i wielkie zaległości. Nazwałam ten czas leniuchowaniem bo wyszywam i czytam naprzemiennie bez pośpiechu, bez nacisku że muszę bo ...............jeszcze tyle nie zrobiłam. Trzymam się planu , mam się napawać przyjemnością jaką niesie ze sobą haft i książka., spokojem płynącym z zapalonych światełek choinki. Lenię się leniwie i leniwie pozdrawiam pędzący świat i was kochane, zalecam dawkę lenistwa .

" Po codziennych lekcjach historii, matematyki, języków, muzyki i tańca często z siostrami wychodziłyśmy na cudowne patio na skraju ogrodu, gdzie oddawałyśmy się odwiecznej rozrywce niewiast z królewskich rodzin; haftowaniu. Cel jednak miałyśmy szczytny; nasze proste obrusy miały zostać pobłogosławione i rozesłane do kościołów w całej Hiszpanii, by tam zdobiły ołtarze jako dary infantek.

Nie cierpiałam szycia. Miałam niecierpliwą naturę i jako szesnastolatka nie byłam w stanie ani przez chwilę usiedzieć spokojnie. Moje obrusy nadawały się wyłącznie do mycia kościelnej podłogi, pełno było na nich sfuszerowanych wzorów i zapętlonych nitek."

Cytat z książki "Ostatnia królowa" - burzliwe życie Joanny Szalonej autorstwa C.W.Gortner

Zupełnie jest tak jakbym o sobie czytała , nie cierpiałam szycia i igły, a po latach w hafcie doszłam tak daleko , kto by przypuszczał?

Książkę otrzymałam od swojego Miśka na moje imieniny , widać tytuł mu coś zasugerował, na imię mam Joanna , ale ten przydomek? hm ... mam nadzieję że nie jestem jeszcze szalona..................?

Zdjęciem tym rozpoczynam galerię haftujących i nie tylko haftujących ale zajmujących się innymi robótkami kobiet w obrazach.

Komplet filiżanek

2012-01-06T14:09:00.002+01:00

Filiżanki które pokazywałam we wcześniejszych wpisach znalazły swoje miejsce w kuchni. Tym razem ramki zakupiłam gotowe, imitujące spatynowane srebro, wykonałam sama passe-partout z grubej tektury , okleiłam szarym zgrzebnym płótnem. Jestem zadowolona z efektu, pięknie się prezentują na tle fioletowej ściany.

Trudno mi było tylko wykonać dobre zdjęcia w tak ponury dzień. Nigdy nie przypuszczałam że zatęsknię za śniegiem.

Gwiazdka moja mała na choinkę

2012-01-03T13:14:00.002+01:00

W tak zwanym międzyczasie, czyli miedzy bombkowaniem, gotowaniem , pieczeniem i sprzątaniem przedświątecznym wyszyłam sobie małą gwiazdkę na choinkę. Maluśka ona , ale pracochłonna, troszkę czasu mi zajęło jej wyszycie, zdobi moją choinkę.

Są na niej gałązki ostrokrzewu z jagodami z koralików i jemioła, gwiazda betlejemska i esy -floresy złotą nitką haftowane.Dookoła złote koraliki.

Ślicznie dziękuję za wszystkie życzenia świąteczne i noworoczne, przepraszam że tym razem nie odwzajemnię się indywidualnie ale dyżurów mam dostatek wszelki i nie dysponuję czasem .Pozdrawiam cieplutko w Nowym Roku.

O gwiazdeczko coś błyszczała

2012-01-01T18:22:00.005+01:00

O gwiazdeczko, coś błyszczała,

Gdym ja ujrzał świat,

Czemuż to tak, gwiazdko mała,

Twój promyczek zbladł?

Czemuż mi już tak nie płonie,

Jak w dziecinnych dniach,

Gdym na matki igrał łonie

W malowanych snach?

Predkoś, predkoś żeglowała

Po niebieskim tle,

0 gwiazdeczko moja mała,

Wiodłaś ty mnie źle.

Wartkoś biegła wśród niebiosów,

Jam też chyżo żył,

I z żywota złotych kłosów

Wcześniem wieniec wił.

Znikły róże, zwiędły wieńce,

Pożółkł życia maj I zapały, i rumieńce,

I tych złudzeń kraj.

Wszystko mi tu nad okołem

Łza pomroku ćmi,

Ach, bo blada nad mem czołem

Ma gwiazdeczka tkwi.

O gwiazdeczko, dawne życie

W twym promyczku wznieć

I, jak dawniej, na błękicie

Nad mem okiem świeć.

Niech me serce jeszcze zazna

Doli młodych lat,

Nim mnie ręka pchnie żelazna

Za słoneczny świat.

Przejmująca kolenda, jedna z moich ulubionych, napisana w 1842r przez Wiktoryna Zielińskiego, muzykę napisał Kazimierz Lubomirski.

Zaległości starego roku, życzenia noworoczne

2011-12-31T15:52:00.003+01:00

Rok się kończy i zazwyczaj robimy sobie jakieś podsumowania i postanowienia. Ja tego robić nie będę , doświadczenie nauczyło mnie że nic z tego nie wychodzi. Podsumowywać nie będę bo wpadłabym w obniżony nastrój a nie chcę marnować sobie dnia na dąsy. Postanawiać też nic nie będę bo wiem że nigdy się nie zmaterializują. Poddam się czasowi i co ma być to będzie.

Jednak mam pewne zaległości ubiegłoroczne i te muszą się tu znaleźć aby zamknąć pewien umowny czas na blogu.

Umieściłam zdjęcia bombek które otrzymałam od Kini w ramach wymianki bombkowej tak jak już pisałam.

Bombki frywolitkowe są tak przepiękne że zachwyciły nie tylko mnie ale moich znajomych, są tak przepiękne że musiałam je sfotografować na choince, są tak przepiękne że codziennie do nich zaglądam i wzdycham. Nie kadzę , tylko piszę samą prawdę. Kiniu jeszcze raz dziękuję za chwile zachwytu dzięki pracy twoich rączek, mnie tak niewiele do szczęścia potrzeba, tylko troszkę piękna w mojej szarej rzeczywistości. Zapraszam na degustację, pozachwycajcie się razem ze mną.

Dziękuję za życzenia Świąteczne, przyjmuję z radością i mam nadzieję że choć część się spełni.

Chciałam też w tym miejscu i w tym dniu podziękować za wyróżnienia którymi mnie obdarowujecie co jakiś czas, jest mi niezmiernie miło i łechce to moją próżność. Jest mi wstyd że nie dziękowałam , nie odpisywałam, postąpiłam wrednie, biję się w pierś, proszę wybaczcie. Z powodu braku czasu odkładałam to na później , a później przemieniło się w nigdy.

Zaznaczam jednak że nie biorę udziału w tych zabawach , chciałabym otrzymywać choć parę słów od was zamiast wyróżnienia, jednak za te które otrzymałam ślicznie dziękuje.

Dziękuję za to że jesteście, że spotykam tak wiele osób pozytywnie zakręconych, trzymacie mnie przy życiu.

Tak , to prawda. W mojej rzeczywistości jest dużo pracy, bardzo trudnej i ciężkiej, spotykam się w niej z chorobami, śmiercią, brakiem życzliwości , szacunku, spotykam ludzi nieżyczliwych, złośliwych, pretensjonalnych ( wyłączam swoich pacjentów, im potrafię wybaczyć wszystko , rodzinie nie), mogłabym tak wymieniać w nieskończoność. Uciekam więc do świata wirtualnego gdzie spotykam was, utwierdzacie mnie że nie jestem sama w swoim spojrzeniu na świat, że są inni którzy wyszukują piękno dookoła siebie i jest mi lżej. Bardzo wam dziękuję za to że tutaj jesteście.

Dziękuję swojemu Miśkowi za to że jest, za to że jeszcze ze mną wytrzymuje i że chce mu się ugotować obiad kiedy ja padam ze zmęczenia po nocnym , pełnym wrażeń dyżurze, że znosi moje zmęczenie, zaniedbanie i wiele innych fanaberii jakie wnoszą do naszego życia robótki wszelakie.

Dzisiaj po ciężkim dyżurze nocnym pod tytułem " Oddaj matkę swoją i ojca swego w dobre ręce będziesz miał spokojne Święta i wspaniały Sylwester" mam niezmierną przyjemność spędzić wolne dwa dni ( nareszcie mam wolny Sylwester i Nowy Rok) w swoim domu , w rozciągniętych dresach, pod swoja piękną choinką w towarzystwie Miśka i telewizora, rozkoszując się śmietankowcem który mi nie wyszedł tzn. smak ten sam ale nie zgęstniał, co tam, nie szkodzi ,da się jeść łyżeczką, haftując wstążeczką kapelusz mojej damy. Sama rozkosz.

A wam kochani życzę szampańskiej zabawy, udanych balów, prywatek i wieczoru sylwestrowego.

Życzę więc wszystkim moim przyjaciołom i nieprzyjaciołom, koleżankom i nie koleżankom , odwiedzającym i podglądającym Szczęśliwego Nowego Roku, a że ilu nas na świecie każdy to Szczęście inaczej rozumie, niech stanie się to o czym każdy z osobna marzy, aby ominęły was przeszkody nie do przebycia, , uśmiechu na twarzy, głowy pełnej bajek i radości z istnienia.

Wigilia

2011-12-23T13:20:00.005+01:00

Opłatek

Jest w moim kraju zwyczaj, że w dzień wigilijny,
Przy wzejściu pierwszej gwiazdy wieczornej na niebie,
Ludzie gniazda wspólnego łamią chleb biblijny
Najtkliwsze przekazując uczucia w tym chlebie.

C.K.Norwid

Jest cicho.Choinka płonie.
Na szczycie cherubin fruwa.
Na oknach pelargonie,
blask świeczek złotem zasnuwa,
a zkąta, z ust brata płynie
kolęda na okarynie;
Lulajże , Jezuniu ...

Konstanty Ildefons Gałczyński

Kiedy dziecko się rodzi i na świat przychodzi

Jest jak Bóg, co powietrzem nagle się zakrztusił

I poczuł, że ma ciało, że w ciemnościach brodzi

Że boi się człowiekiem być. I że być musi

Wokół radość. Kolędy szeleszczące złotko

Najbliżsi jak pasterze wpatrują się w Niego

I śmiech matki - bo dziecko przeciąga się słodko

A ono się układa do krzyża swojego

Ernest Bryll

Życzę wszystkim moim gościom, koleżankom i znajomym z blogowego świata, wytchnienia, spokoju, nadziei, szczęścia i ciepła rodzinnego jakie niesie ze sobą czas Bożego Narodzenia .

Jasmin

Bombki widokowe

2011-12-20T20:06:00.003+01:00

To ostatnie bombki tego roku, z zimowymi widokami. Motyw zimowego krajobrazu w górach zawsze mnie fascynował i umieściłam go na mojej piętnasto-centymetrowej bombce. Krajobraz jak ze snu, z moich marzeń, ze wspomnień wyjazdu zimą do Szklarskiej Poręby w zimę stulecia. Śnieg , mnóstwo śniegu , mróz , podróż saniami na Pasterkę do oświetlonego kościółka w górach, bajkowa sceneria zamknięta w kuli. Przynajmniej można nacieszyć oczy.

Troszkę się przy niej nabawiłam , domalowywałam np. drzewo z boku i trochę śniegu, ozdobiona na odwrocie tylko jedną gwiazdą, szczęśliwą gwiazdą , mam nadzieję że spełnia marzenia.

I powtórka z rozrywki , już taką bombkę robiłam ale teraz na usilne prośby koleżanki powtórzyłam. No nie całkiem taka sam bo to resztki serwetki, musiałam z innej dokleić i wtopić uliczkę której na wiodącym motywie nie ma. Bombka przeznaczona dla siostry koleżanki która przyjeżdża na Święta z ciepłych Włoch do rodziny.Musiała być jak najbardziej zimowa.

Ślicznie dziękuję za liczne komentarze pod poprzednimi postami, za odwiedziny. Witam nowe osoby na moim blogu , miło mnie was poznać dzięki wpisom i okienku obserwatorów.

Bombki - stare pocztówki

2011-12-19T09:42:00.000+01:00

Dzisiaj pokazuję moje osobiste bombki, lubię klimaty starych pocztówek, umieściłam je więc na bombkach. Oczywiście takich bombek nie robię dla znajomych , im nie mieści się w głowie że takie motywy mogą być na bombkach, takich też nie produkują , cieszę się więc że zdobyłam umiejętność umieszczania na przedmiotach tego czego sama zapragnę. I to jest magia techniki decoupage.

Chciałam was obdarować małym prezentem, przygotowałam damy do wydruku , można się częstować jeśli ktoś jest pod wrażeniem ich urody, cudnych kolorów i świątecznych detali.

Bombki - różne klimaty

2011-12-18T18:51:00.000+01:00

Bombka " Spacer w zimowy wieczór" .

Motyw już wykorzystywałam w swoich pracach ale nadal cieszy się powodzeniem, zmieniam tylko kolorystykę i detale wkoło motywu. Tym razem dodałam czerwieni , która powtarza się na aksamitnych ubraniach dam, oraz motyw gwiazdy betlejemskiej ( musiałam wyjaśnić jakby ktoś miał wątpliwość co autor miał na myśli malując to coś ). Mam nadzieję że klimat dawnej epoki zachowałam.

Bombka z Mikołajem i dziećmi przy choince.

Bombka miała być utrzymana w jasnych kolorach, jest delikatna, ale żeby nie było mdło dodałam listki i owoce ostrokrzewu ( tak jak powyżej, autor miał nadzieję że namaluje ostrokrzew).

A to jest moja eksperymentalna bombka pod nazwą " Muchomor i Mikołaj", troszkę w skandynawskich klimatach.

Zawsze podobały mi się bombki w kształcie muchomorków ale takich nie mam , więc są kropki takie jak na kapeluszu muchomora a dookoła bombki motyw lasu, zwierzaczki przyglądające się jak Mikołaj pędzi na saniach , nie wiele czasu mu zostało do rozmieszczenia prezentów pod choinką, i tak pięknie pada śnieg ,duże płatki spadają tworząc zimowo-białą pierzynkę skrzącą się do słońca.

Czemu eksperymentalna? chciałam uzyskać efekt trójwymiarowości; Na pierwszym miejscu są wypukłe drzewa i śnieg a w tle Mikołaj na saniach i zwierzęta. Posłużyłam się konturówką do szkła która jest dość płynna , na którą dałam posypkę śniegową Reflex-Perlen.Bombka przed udekorowaniem pokryta została satynowym lakierem dającym dodatkowy efekt miękkości.

Bombki - Zimowe zajęcia

2011-12-14T21:06:00.004+01:00

Witam cieplutko.

Pierwsze bombki dotarły do właścicielki, mogę więc je dzisiaj przedstawić. Przeznaczone są dla trzech urwisów Kini, przedstawiają zimowe zajęcia dzieci, na odwrocie umieściłam imiona chłopców. Umówione byłyśmy z Kinią jeszcze zeszłego roku na wymiankę bombkową, ale wtedy zabrakło czasu, mam nadzieję że bombki sprawiły trochę radości i spodobały się chłopcom. Ja natomiast niecierpliwie czekam na bombki frywolitkowe ( frywolitki to dla mnie czarna magia ) , chcę urozmaicić swoją choinkę takimi cudeńkami.

Bombki plastikowe , naklejane wydruki z papieru z całości, także zabawę miałam przy nacinaniu i domalowywaniu fragmentów, napociłam się przy n ich co niemiara, na szczęście to lubię. Tyle tylko że przygotowanie takiej bombki pochłania dużo , dużo czasu którego niestety ciągle mi brakuje, a szkoda.

Dekorowanie bombek to jedna z moich ulubionych form w decoupage.

A ile ja mam pomysłów na coś innego , niestety wszyscy mnie proszą o tradycyjne , klasyczne " moje bombki" , co tam , kiedyś może zrealizuję te pomysły. Nie wiem jak wy ale ja zawsze obiecuję sobie że zacznę produkcję bombek na wakacjach, potem we wrześniu itd a zabieram się w ostatniej chwili.

W domu panuje wtedy chaos bo ja albo w pracy, albo odsypiam nocki albo siedzę przy bombkach, jakoś organizacja u mnie leży i kwiczy. Właśnie rzuciłam się w wir porządków domowych, otworzyły mi się oczy na to co dzieje się w domu, dotąd żyłam w amoku robótkowym, jak to się mówi " Pańci w domu nie ma a myszy harcują", myszy może nie ale pająki dobrze się mają. Polowanie na tłuściutkie pajęczaki rozpoczęte.

Życzę miłego oglądania ,dziękuję za miłe komentarze pod poprzednimi postami , oraz za wizyty w moich skromnych progach.

Chustecznik satynowy

2011-12-11T16:11:00.001+01:00

Pojawiam się i znikam , tak powinien brzmieć tytuł. Dzisiaj pojawiam się aby pokazać chustecznik w róże z serwetki którą otrzymałam od Mai, chustecznik który wykonałam dla pewnej osóbki która na co dzień napsuje mi krwi nie jeden raz , która to ma podwójną osobowość. Na co dzień stwarza pozory silnej , nie znoszącej sprzeciwu osoby, z drugiej strony ja wiem że to delikatna, wrażliwa kobietka, nie chce tylko tego okazywać myśląc że to słabość. Postanowiłam tą delikatność wyrazić, ozdabiając chustecznik tak by wyrażał delikatność, subtelność i miękkość lakierując go dodatkowo satynowym lakierem. Mam nadzieję że się spodoba, jeśli nie to sprzedam osobie która zechce go posiadać.

Znikam więc znowu i wracam do swoich bombek, niektóre już poszły w świat ale pojawią się tutaj dopiero jak trafią do adresatek, niektóre czekają na końcowe upiększenie , będziemy więc razem mogły częściej bywać na blogu. Troszkę odcięłam się od blogowania specjalnie aby zyskać jak najwięcej czasu na robótkowanie ale też aby nie sugerować się pomysłami innych dziewczątek, przyjdzie w końcu wolny czas że z przyjemnością będę konsumować to co przyjdzie mi obejrzeć na waszych blogach. Tymczasem pozdrawiam cieplutko i dziękuję za odwiedziny i komentarze.

A co tam na froncie?

2011-11-20T21:26:00.000+01:00

Zatkałam się blogowo i nawet nie wiedziałam że tak długo jestem tu nieobecna.

Walczę mocno o wenę i przekroczyłam już linię frontu , jestem w pierwszych okopach wroga, czyli atak na bombki się powiódł i kleję namiętnie motywy, szarpię i nacinam papier układając na owalu . Przeszukuję internet, wyszukuję motywy bo jeszcze nikt nie wydrukował serwetek takich jakie by mi pasowały. Zawsze mam wizję tego co bym chciała nakleić i okazuje się że nie istnieje niestety nic takiego , obojętnie ile serwetek i motywów bym miała. Chyba rzeczywiście będę musiała nauczyć sie obróbki zdjęć i czasami żałuję że nie jestem projektantem papierów do decoupage, myślę że to by było bardzo ciekawe . Reasumując , dobrze że wena zdobyta ale zanim powstaną nowe bombki to jeszcze troszkę walki przede mną , walki z lakierem, który już nie jednokrotnie mnie pokonał. Tym razem wierzę że tym razem to ja będę górą i nie polegnę, pozdrawiam wszystkich cieplutko , wracam do ofensywy.

Afrykański medalion oprawiony

2011-11-14T12:18:00.002+01:00

Praca wspólna Klaudyny i Jasmin
patrz tutaj

Afrykański medalion oprawiłam w prostą ramę, przyznam że miałam wielkie trudności w doborze ramy i passe-partout, niestety asortyment w moim mieście jest ograniczony, większość ram to ramy z dodatkami złota , rzeźbione a z afryką nie maja nic wspólnego. Kolory passe-partout w kilku kolorach. No cóż, póki co będzie tak wyglądał ,może kiedyś córcia sobie zmieni gdy będzie miała dostęp do profesjonalnych opraw obrazów. Ta rama to jedyna prosta rama jaka była dostępna, jedyna dobra strona medalu to to że pasuje idealnie do koloru mebli w pokoju.

Chciałam też podziękować za liczne komentarze jakie u mnie zostawiacie, niektóre niezmiernie mnie ucieszyły, ze względu na uzasadnienie w waszych komentarzach czemu do mnie wstępujecie, cieszę się też ogromnie gdy piszecie że moje prace lub pomysły komuś służą, inspirują czy podpowiadają. W końcu ja też wiele się nauczyłam i uczę wędrując po blogach i znajdując tam inspiracje, czerpiąc radość w oglądaniu nietuzinkowych prac. I to najbardziej mnie urzeka w idei jaka przyświeca robótkowym blogom, myślę że bardzo sobie nawzajem pomagamy, lubiąc tworzyć coś własnoręcznie przekazujemy sobie wiedzę , ogromną wiedzę i doświadczenie. To jest nieoceniony dar w czasie gdy za wszystko trzeba płacić duże pieniądze a nie wszystkich stać opłacić kursy , kupić czasopisma czy książki poradnikowe, nie wszyscy maja dostęp do takowych dobrodziejstw ze względu na miejsce zamieszkania. Wymiana doświadczeń jest najcenniejsza , możemy się zapytać koleżanki jak zrobiła taki czy inny ścieg na drutach, jaki lakier użyła do decu, jak poradziła sobie z tym czy owym itd. Przynajmniej ja tak odbieram i tak też traktuję swój blog, czerpcie garściami jeżeli coś się wam przyda z tego co pokazuję, jesteście tu miłymi gośćmi i przepraszam że jestem czasami nieobecna i musicie czekać długo na odpowiedź.

Pozdrawiam wszystkich cieplutko i życzę weny twórczej w gorącym okresie przedświątecznym.

Różany kuferek

2011-11-04T21:27:00.007+01:00

Opowieść zaczyna się od momentu gdy pewna młoda dama dziedziczy dom po jakiejś tam babce, stary dom pełen tajemnic. Pewnego dnia trafia na strych ,na który dawno nikt nie bywał. Okazuje się że znajdują się tam skarby jakie każda młoda dama uwielbia , czyli fatałaszki, torebki, kapelusze , puzderka , skrzyneczki pełne małych rupieci , listów zawiązanych różową wstążka i zasuszonych róż. I tu niestety budzi się ze snu i okazuje się że wszystko co ją tak strasznie urzekło nie istnieje naprawdę, i na pewno młodą damą to ona już nie jest, raczej bardziej pasuje jako eksponat do tego strychu ze snu. Zrobiło się jej troszkę żal i postanowiła sprawić sobie kuferek na biżuterię, taki niepospolity , taki co to by przypominał trochę skarb znaleziony na starym strychu. I jak postanowiła, tak też zrobiła.

Jak zwykle u mnie bywa , proces tworzenia trwa bardzo długo. Po pierwsze chciałam aby to były róże z mojej najulubieńszej serwetki i oczywiście musiała znaleźć się dama w centrum uwagi. Chciałam aby wieczko tworzyło pewien obraz. Podglądam zdolne dziewczątka które umieją posługiwać się komputerem tak że tworzą obrazki - miszmasze, czyli z różnych elementów składają kolaż pokryty esami, nie wiem czy dobrze tłumaczę, ale może się domyślacie o co mnie chodzi. No ja tak nie umiem , wymyśliłam sobie że zrobię sobie kolaż w technice decoupage, który daje takie możliwości tyle tylko że trzeba się dłużej męczyć i dłużej czekać na efekt końcowy w porównaniu z komputerem. Gdybym umiała to wykorzystałabym kolaż komputerowy , wydrukowała i przykleiła. Ale nie.......................ja sama sobie utrudniam.

Wieczko pokryte jest papierem ryżowym z napisami , przetartym lekko białą farbą, na to naklejone są elementy serwetki w róże i dama , którą wydrukowałam na drukarce, wszystko dokładnie wylakierowane ( sama nie wiem iloma warstwami lakieru) do jednolitej powierzchni, dodałam delikatne esy namalowane przez szablon. Mam więc kolaż decu.

To jeszcze nie koniec , postanowiłam udekorować sobie środek kuferka , tak by przyjemnie się do niego zaglądało. Wyszywałam więc serduszko różane, pokazywałam kiedyś na blogu postępy w hafcie. Wyszyłam sobie jeszcze literkę na dno ( tak, tak popukać się w czoło, przecież nie będzie jej widać gdy umieszczę w kuferku "sznury pereł" ). Ale ja będę wiedziała że różana literka tam jest. No to jeszcze mała różyczka ( znacie tę piosenkę o zasmażce, więc ta różyczka jak ta zasmażka ), a co tam , niech będzie, myślicie że za dużo tego? jakoś umiar nie jest mi znany w żadnej dziedzinie, jak coś robię to na całego, miał być bajkowy kuferek to jest.

Jeszcze jedna zasmażka w postaci róż wtartych na brzegach szufladki, róże z tej samej serwetki co na wieczku , widać jakie różne efekty można uzyskać stosując różne techniki do tej samej serwetki. I chyba na tym będzie koniec, aj , nie przecież jeszcze gipiurę przykleiłam , wpierw moczyłam ją w herbacie aby postarzeć. Uf !!! i na tym koniec, proces twórczy trwał od początku czerwca, można już cały swój majątek umieścić w kuferku. Muszę przyznać że miałam przednią zabawę w tworzeniu a chyba o to chodzi aby dobrze się bawić .

Kolaż decoupage.

Tajemnicza dama

2011-10-29T21:20:00.002+02:00

Damy ............

to taka ucieczka w świat który już nie istnieje, daleki od rzeczywistości. Lubię wejść do niego kiedy doskwiera mi codzienność, doskwierają problemy które siadają jak garb na plecy i nie można się ich pozbyć. Wchodzę więc do świata wyobraźni przez haft, liczę krzyżyki i niecierpliwie czekam na to co wyłoni się na płótnie , maluję igłą i nitkami świat pełen koronek, kolorów, kwiatów i falbanek.

Damy..............

Chciałam znów do nich wrócić i przeszukiwałam internet w celu odnalezienia tej która poruszy mi serce, która pochłonie moje myśli ...............znalazłam po przeszło miesięcznym poszukiwaniu, jeszcze świeża , nie opatrzona i wpadłam.

Dama .................

na razie będzie tajemnicą.

Podpowiedź mieści się na miszmaszu, gdybyśmy z każdego obrazka coś uszczknęli to wyłoniłby się obraz właściwy, ogólnie starałam się oddać epokę w której żyła moja tajemnicza dama. Sama nie wiem czy zadowoli mnie czy rozczaruje, zobaczymy, w tej chwili żyjemy w wielkiej przyjaźni.

Błękitne róże na chusteczniku

2011-10-24T12:49:00.004+02:00

Przyszedł w końcu taki moment że otworzyłam swoją lakiernie i lakierują się prace rozpoczęte jeszcze w czerwcu i sierpniu, mam nadzieję że dotrzymam słowa danemu sobie i zejdą z taśmy robiąc miejsce bombkom, które nie mogą dłużej czekać.

Pierwszy ukończyłam chustecznik w błękitne róże dla mojej córci Klaudyny, motyw i kolor jak najbardziej należy do jej ulubionych. Dzisiaj razem z nią wyjechał do Krakowa i dołączy do niebieskiego albumu na biżuterię.

Na chusteczniku przykleiłam róże wydzierając z serwetki poszczególne elementy. Dół chustecznika malowany niebieską bejcą , potem nakładana pasta wybielająca i wytarta natychmiast tworząc piękny efekt. ( eksperyment robiony w Okunince). Całość lakierowana lakierem matowym Flugger 20. Dodałam koronkę, bardzo delikatną, tkaną jak pajęczynka, specjalnie kupioną podczas mojego wrześniowego pobytu w Krakowie.

Nie tylko Klaudyna lubi motyw niebieskiej róży, ja osobiście mam do niej słabość wielką, szkoda że nie mam gdzie niebieskości umieszczać w domu, bo róża niebieska gościłaby w moich pracach częściej.

Filiżanka z bratkiem

2011-10-18T16:07:00.004+02:00

Przyszła pora na ostatnią filiżankę, chyba powinna być pierwszą, bo bratki to na pożegnanie lata , a lato już dawno odeszło, trudno. Myślałam że będzie niepozorna a wyszła pełna pastelowych kolorów jak tęcza i na deser misterna serwetka. Tu się też kończy seria moich filiżanek i pora pomyśleć jak je oprawić, niby wiem, mam wizję ale nie wiem czy się uda..

Bratek to taki niepozorny kwiatek, pojedynczy jest taki malutki , taki biedny jak chowa się w trawce i boi się zadeptania. Jednak gdy zgromadzi się w grupę na spotkaniu ze swoimi braćmi uderza barwą i zaciekawia. Patrzymy co też ma nam do powiedzenia, pochylamy się z zainteresowaniem i wtedy dopiero doceniamy jego piękno, zauważamy jak bogate jest jego oblicze ile sobą wyraża.

James Browne - bajkowa kraina

2011-10-17T13:30:00.003+02:00

Dzięki " Jesiennej dziewczynie" trafiłam na Jamesa Browne, ilustratora książek, malarza bajek, elfów i nie tylko, poznałam osobę która nie boi się odkrywać w sobie dziecka , sam o tym mówi "....jednym z celów mojego malowania jest to aby utrzymać dziecko w każdym z nas." Ja się z nim zgadzam , człowiek dorosły noszący w sobie coś z dziecka, umiejący patrzeć oczami dziecka, ma wielką wrażliwość, widzi więcej i daje z siebie innym to coś co jest tak nieuchwytne, dobroć.

Parę ilustracji Jamesa Browne przytaczam aby zachęcić do obejrzenia jego galerii Tutaj, może odfruniemy w świat fantazji gdy będziemy mieli dość rzeczywistości która nas otacza..

Jesienna dziewczyna i babie lato

2011-10-13T12:04:00.007+02:00

Jesienna zaduma

Nic nie mam, zdmuchnęła mnie ta jesień całkiem,

Nawet nie wiem jak tam sprawy za lasem,

rano wstaję, poemat chwalę.

biorę się za słowo jak za chleb.

Rzeczywiście tak jak księżyc ludzie znają mnie tylko z jednej

jesiennej strony.

Nic nie mam tylko z daszkiem nieba zamyślony kaszkiet.

Nie zważam na mody byle jakie,

piszę wyłącznie, piszę wyłącznie,

uczuć starym drapakiem.

Rzeczywiście tak jak księżyc ludzie znają mnie tylko z jednej

jesiennej strony

wg piosenki Elżbiety Adamiak

"Jesienna dziewczyna", wpojona w liście, jej włosy wplątane w las jesienny, taka rozmyta w Babim lecie, delikatna jak nić pajęczyny którą rozciągają małe pajączki po trawach, gałązkach i rozmarzona........chciałaby frunąć w świat , tak jak ta pajęczyna i nie może, stopami wrosła w ziemię, w suche, kolorowe liście pokryte kropelkami rosy.

Taka właśnie jest moja dziewczyna na obrazie i nie tylko ta, dziewczyna jesienna tkwi mocno we mnie. Urodzona we wrześniu u schyłku lata i zapowiadającej się jesieni .

Mam w duszy troszkę zamglonego lata i troszkę jesieni z nostalgią babiego lata, jestem trochę kapryśna tak jak każdy wrzesień, troszkę się weselę, radosna i pełna koloru liści jesiennych a zaraz troszkę się smucę i płaczę deszczem, sama czasami nie wiem dlaczego. Jestem teraz jak ta aura za oknem zmienna, jest mi daleko gdzieś i blisko.......i znowu daleko... i taki smutek.......nie wiadomo o co, może że czas ucieka, że zegar tyka nieubłaganie..........może że ludzie niedobrzy na mojej drodze niszczą mój spokój i czas, może że......................................boję się czegoś nieokreślonego co cień kładzie na mojej świadomości...................może że sama nie wiem co.

Obraz haftowany wg. wzoru firmy Mystic Stitch oparty na ilustracji Jamesa Browne o oryginalnym tytule " Daughter of the FOrest " w wolnym tłumaczeniu " Córka lasu". Zastosowałam około 60 kolorów nici DMC i aidę nr 18, wymiar obrazka to 27,5 x 10 cm.

Romans z różą

2011-10-08T16:30:00.005+02:00

Powstała trzecia z kolei filiżanka nazwana przeze mnie " Romans z różą" w oryginale "Romance". Uwielbiam romansować z różami w sensie fizycznym i duchowym, nie można zaprzeczyć że róża jest przepięknym kwiatem , każdy gatunek na swój odmienny sposób, ile barw ..... i niezaprzeczalnie jest moim ulubionym motywem na filiżankach i porcelanie. Romansuję z różami jak tylko mam okazję i zawsze mnie ona zachwyca.

"Tak wrażliwa, tak zaabsorbowana w odnalezieniu prawdziwej miłości
Szuka wiecznie trwającego uczucia
Potrzebuje kogoś kto mógłby się nią zaopiekować
Usycha, gdy nie jest podlewana miłością"

"Tak samotna, tak pełna nadziei w odnalezieniu czułości i zrozumienia
Rozkwita gdy jest kochana
Potrzebuje pewności, że jest tą jedyną
Drętwieje, gdy nie jest czule traktowana
Kolce – niebezpiecznie ciemne kolce
ostre i zdradliwe – odsłaniają jej ciemną naturę
- róża"

"Tak Krucha, tak Oryginalna, tak Bezbronna, tak Intymna, tak Eteryczna, tak Troskliwa, tak Apetyczna

- róża..."
fragmenty wiersza " Róża" M. Janczuk - znalezione w sieci

Filiżanka " Babie lato" jesiennie

2011-10-02T20:03:00.005+02:00

Wybrałam się dzisiaj na małą wycieczkę, zabrałam ze sobą do kieszeni haftowana filiżankę, chciałam jej zrobić zdjęcia plenerowe ale ona była humorzasta i nic z tej sesji nie wyszło , nie chciała się fotografować i już. Mimo to wybrałam jedno, uchwycone gdy drzemała pod kołderką z liści i kasztanów. Jakaś taka skromna bardzo, ale serwetkę pod sobą ma misterną, bardzo się nad jej produkcją namęczyłam.
Oryginalna nazwa tej filiżanki brzmi "Keepsake" ale że ja lubię sama nadawać nowe brzmienia to dla mnie jest to filiżanka "Babie lato" od pajęczynki jaką tworzy serwetka pod nią.
Dodałam jeszcze kilka zdjęć zrobionych w domu.

Piękna pogoda , wrzesień nas rozpuścił niemiłosiernie i żal siedzieć w domu. Wybraliśmy się z Miśkiem na wycieczkę rowerową , pod miasto do Siedlisk gdzie mieszczą się ruiny Fortu I Salis Soglio wchodzących w skład twierdzy Przemyśl. Większość Fortów wysadzono , te jednak zachowały się w sporej części w całości, zapuszczone, opuszczone , zarośnięte lasem.

Przy okazji może troszkę historii? Jak rozmawiam ze znajomymi to niewielu wie co to są forty, nieliczni wiedzą że Przemyśl był twierdzą. Cofnijmy się więc do czasów zaborów i biednej Galicji pod rządami cesarza Józefa II, czasu dzielnego wojaka Szwejka.

W połowie dziewiętnastego stulecia Austriacy docenili strategiczne położenie Przemyśla podejmując decyzję o wzniesieniu wokół niego potężnych fortyfikacji. Opasali oni miasto dwoma pierścieniami fortyfikacji wznosząc na wzgórzach wokół Przemyśla jedną z najważniejszych twierdz w Europie, trzecią co do wielkości po Antwerpii i Verdun. Miała ona za zadanie zatrzymać nadciągającą od wschodu armię rosyjską. Dookoła miasta wybudowano w sumie kilkadziesiąt fortów, baterii i szańców, usypano dziesiątki kilometrów wałów i fos. W mieście powstały koszary, szpital ( na marginesie , ja w tym szpitalu pracuję, tak właśnie , w budynkach wybudowanych jeszcze za Austriaków, oczywiście wyremontowanych , ciągle byliśmy szpitalem wojskowym , ale tylko do końca tego roku, wojsko nas się pozbywa, tak też zakończy się tradycja), powstały hotele, secesyjne kamienice, zakłady przemysłowe. W tym czasie Przemyśl stał się oazą dobrobytu na pustyni powszechnej galicyjskiej nędzy. Było to największe miasto pomiędzy Lwowem a Krakowem. Stacjonowały tu dziesiątki tysięcy żołnierzy cesarsko-królewskiej armii wielonarodowościowej monarchii Habsburgów. Twierdza podczas I Wojny Światowej była oblężona przez Rosjan dwukrotnie, nie zdobyto ani jednego Fortu ale po czterech miesiącach wyczerpały się zapasy i twierdzę poddano. Przed tym jednak wysadzono forty, prochownie, mosty i działa. Walki o twierdzę Przemyśl , podczas których zginęło 100 tysięcy żołnierzy, są zaliczane do największych bitew XX wieku w Europie.

Mamy więc ruiny potężnych i wciąż czekających na zagospodarowanie fortów, są cmentarze wojenne wszystkich walczących armii, tylko jeszcze niech znajdzie się ktoś kto pomoże odrestaurować forty dla turystów, bo warto, oj warto, aż żal patrzeć jak niszczeją.

Album na biżuterię

2011-09-24T14:14:00.002+02:00

Chaotyczna i niezorganizowana ze mnie osoba, oczywiście tylko prywatnie, może wynika to z tego że chciałabym tyle rzeczy zrobić na raz, tyle rzeczy mi się podoba i ciągle zaczynam coś i nie kończę. Najbardziej interesuje mnie sam proces tworzenia, wyszywam coś namiętnie i tracę zainteresowanie tą rzeczą w momencie ukończenia haftu, naklejam coś namiętnie, maluję i tracę zainteresowanie w momencie lakierowania, porzucam więc dalszą część i zaczynam znowu co innego. Też tak macie ? czy raczej tak jak moja siostra od początku do końca wykonujecie jedną rzecz i dopiero zaczynacie przygodę z następną ? Podziwiam ją za tą konsekwencję, trzeba mieć do tego pewien typ charakteru, niestety ja takowego nie posiadam.

Jednak przychodzi moment że mam nóż na gardle , trzeba skończyć coś co się komuś obiecało i wygrzebuję porozczynane skrawki , sklecam w całość i jestem wtedy z siebie dumna że coś konkretnego wyszło.

W tym przypadku jest to album na biżuterię.

Dziecko moje robi sobie biżuterię w rzutach weny twórczej i poprosiło mnie abym wymyśliła coś na czym biżuterię można przywiesić. W głowie powstał obraz, projekt który do końca nie wiedziałam jak ugryźć. Wyszyłam więc monogram od jej imienia i nazwiska na błękicie, ulubionym kolorze Klaudyny, pierwsza literka powstała w maju gdy kwitł jaśmin, druga na wakacjach i tak bidule leżały sobie do teraz.

Zabrałam się więc na realizację pomysłu, na gruby karton nakleiłam niebieską kanwę, na drugim granatowe płótno pod które dałam ocieplinkę. Oba kartony skleiłam razem klejem do drewna. Literkę nakleiłam na ocieplinkę i cienki karton, nakleiłam na błękitną prawą stronę. Pomiędzy kartony wkleiłam pasek materiału tak by oba boki albumu mogły się zamykać, oraz tasiemki do zawiązania, a brzegi wykończyłam granatową pasmanterią doszywając ją do brzegu.

Biżuterię można zawieszać w środku, wtedy gdy mamy ochotę zanieść koleżankom do obejrzenia, składamy jak album i zawiązujemy. Tak zapakowana biżuteria gotowa jest na wynos.

Ale w domu ma inne zastosowanie. Kanwa ma dziurki i łatwo można zawieszać kolczyki na prawej stronie z monogramem, album staje się stojakiem na biżuterię,dodatkowym akcentem dekoracyjnym, wszystko mamy na oku, szybko można sięgnąć bo kolczyki które tego dnia chcemy założyć.

Mam nadzieję że prezent się spodoba mojej córci, długo na niego czekała, w poniedziałek osobiście jej zawiozę do Krakowa, jadę na krótką wycieczkę i inspekcję do swoich dziecków. Pochodzę po sklepikach i zrobię sobie drobne zaopatrzenie do robótkowania.

Filiżanek nadszedł czas

2011-09-20T22:51:00.003+02:00

Jak zwykle w moim życiu wiele zależy od przypadku, impulsu który motywuje mnie do zrobienia czegoś odkładanego latami na potem. I tym razem też tak było. Gościłam u siebie przemiłych ludzi i nie wiedząc co mogłabym im podarować impulsywnie zdjęłam ze ściany cztery wyszywane obrazki przedstawiające cztery pory roku. Na ścianie w kuchni pozostały tylko gwoździki, od razu wpadł mi pomysł aby wyszyć filiżanki, oprawić i powiesić na pustym miejscu . Wzór odszukany dawno temu kusił nie raz, ale jak to u mnie bywa zawsze co innego wpadało mi w ręce do roboty. I tak to rozpoczęłam przygodę z moimi ulubionymi filiżankami. Filiżanki małe ale haft misterny, dużo kolorów, jednak wyszywanie dodatku w postaci serwetek pod filiżaneczki i wzorów kwiatowych na filiżankach sprawia mi niezmierną frajdę.
Przedstawiam wam pierwszą z nich, nazwana przeze mnie " Filiżanką z kameą", nazwa oryginalna to " Heirloom" czyli " Dziedzictwo" , pewnie chodzi o tę kamę odziedziczoną po prababce.

Śliwkowe klimaty

2011-09-18T12:17:00.004+02:00

Gospodyni ze mnie żadna, kucharka też, gotuję bo muszę , przyznam że nigdy mi nie sprawiało przyjemności stanie nad garnkami ale zawsze lubiłam robić desery, piec ciasta ale takie nie wymyślne, a najbardziej to lubiłam robić przetwory. Nie czynię tego od dawna bo moja rodzinka ma tylko kilka ulubionych słoikowych dań i ogórki kiszone to przebój nr.1 i już.

Ale czasami przypadek sprawia że znowu łapię wiatr w żagle , tym razem zostałam zarzucona owocami, szkoda mi było zmarnować ten dar więc przetwarzałam śliwki na różne sposoby, zaczęłam od knedli, upiekłam ciasta, zrobiłam nutellę śliwkową a skończyłam na suszonych śliwkach.

Suszone śliwki wg przepisu mojej mamy

Kilogram cukru i pół litra wody rozpuszczamy i zagotowujemy, tym syropem zalewamy wydrylowane śliwki, odstawiając na 24 godz. Po czym odcedzamy syrop, zagotowujemy i znowu zalewamy śliwki odstawiając je na 24 godz. Proces ten powtarzamy raz jeszcze. Po trzech dniach odcedzamy syrop, zagotowujemy go i rozlewamy do słoiczków, można go zastosować do picia rozcieńczając wodą. Śliwki natomiast suszymy w piekarniku nastawionym do 70 lub 50 stopni, uchylają leciutko drzwiczki piekarnika, prze około dwa dni po troszeczku suszymy w ten sposób śliweczki i gotowe. Bardzo dobre do ciast, mięs lub kompotu z suszu, świetne na trawienie, polecam.

Jest zainteresowanie nutellą , więc dopisuję przepis.

Nutella Śliwkowa

Receptariusz

2kg śliwek

1kg cukru

1 cukier waniliowy

1 gorzka czekolada

15 dkg kakao

Wydrylowane śliwki miksujemy , przecieramy przez sito aby odłączyć skórkę, smażymy w garnku razem z cukrem aby uzyskać gęstą konsystencję, pod koniec dodajemy czekoladę i kakao, jeszcze chwile gotujemy. Ma być konsystencji takiej aby można smarować na chleb ale jak wyjdzie rzadka nie martwić się , ja nawet taka wolę bo używam ją jako polewę do deserów, lodów i co tam kto uważa.

Przepyszne ciasto ze śliwkami, proste w wykonaniu, ślad odchodzącego lata.

Receptariusz

1kg śliwek, 2łyżki cukru.

Ciasto: 40dkg mąki, 20dkg masła, 2 jaja, 10dkg cukru, łyżeczka proszku do pieczenia, szczypta soli.

Zalewa: 2 jaja, szklanka śmietany, płaska łyżka mąki, 10dkg cukru.

Z podanych składników wyrobić gładkie ciasto i włożyć na 30min. do lodówki. Formę wyłożyć ciastem. Ułożyć umyte, wydrylowane śliwki. Posypać cukrem i wstawić do nagrzanego piekarnika na 10 min.

Wymieszać składniki zalewy. Po 10 min. wysunąć ciasto z piekarnika i wylać na nie zalewę. Piec jeszcze około 35 min.

Smacznego

Refleksyjna , wyciszona, powracam

2011-09-17T20:41:00.006+02:00

Każdy z nas ma taki moment że przeje się tak do syta że na daną potrawę bądź produkt nie może się już patrzeć, i nie mówię o zatruciu , bo po nim to już nie wracamy do jedzenia danej rzeczy, natomiast mówię o przejedzeniu. Niedawno przejadłam się tak gotowanymi jajkami z majonezem , do dziś mi się odbija. Przejedzenie tyczy nie tylko jedzenia , myślę że można to przenieść na inne sfery naszego życia, może nazwać to po prostu przesytem.

Od wielu lat uczestniczyłam w różnego rodzaju forach, buszowałam w interneciku z niebywałą namiętnością poszukiwacza nowych wrażeń, w końcu od kilku lat zaczęłam blogować , znajdując sobie wirtualne własne miejsce gdzie choć część powietrza które rozrywało moją duszę, głowę i serce miało swoje ujście. Reasumując nie wyobrażałam sobie już życia bez komputera i mojego wirtualnego światka.

I przyszedł czas że poczułam przesyt, przejadłam się, przestraszyłam się swojego uzależnienia od klawiatury i ekranu, zaczęłam zaniedbywać dom. Zaczęliśmy się mijać z Miśkiem pomiędzy naszymi komputerami i swoimi światami a to był sygnał że trzeba coś zmienić w życiu , poprzestawiać hierarchię wartości.

I tak odstawiłam komputer na czas wakacji, musiałam odpocząć od niego i przemyśleć wiele spraw, cieszyłam się z obecności moich dzieci, polubiłam od nowa wspólnie spędzać czas z bliskimi, bez myśli o tym że muszę koniecznie zaglądnąć co tam u kogo słychać, co tam na mojej poczcie, konieczności wysyłania wzorów natychmiast bo się ktoś obrazi, bez presji że na blogu pustki , że koniecznie muszę skończyć jakąś pracę.

Muszę stwierdzić że życie bez komputera jest możliwe, wyciszyłam się, stałam się bardziej refleksyjna i gotowa na to by zacząć od nowa moja przyjaźń z moim blogiem, troszkę w innej formie.

Blog jest mi potrzebny , bo muszę mieć swój własny świat aby codzienność zwłaszcza w pracy zupełnie mnie nie przytłoczyła, lubię ten mój kawałek podłogi i lubię was z waszymi pomysłami, pracami i radami. Tyle tylko że będę sobie dawkować , przeglądać mniej , wybiórczo aby móc się delektować tym co zobaczę i przeczytam.

Jeżeli jeszcze mnie pamiętacie i lubicie tu zaglądać to zapraszam ponownie, jednocześnie dziękując za piękne komentarze zostawione pomimo mej nieobecności, przepraszając jeżeli na któryś nie odpisałam. Nie będę nadrabiać zaległości bo znowu zaprzepaszczę równowagę jaką osiągnęłam, więc jak ktoś koniecznie ma do mnie jakieś sprawy to proszę umieszczać je od dzisiaj, nie wrócę do zaległej poczty, mam nadzieję że spotkam się ze zrozumieniem.

Czas zacząć słowami piosenki zespołu Dżem

Jesteś cała w trawie

zielone myśli twe

są jak szum wiatru

Sabacikowe spotkanie

2011-08-18T21:17:00.001+02:00

Zleciało się na Sabacik czarownic wiele

złotymi rączkami odprawiły czary

zakręciły spódnicami i mój aniele

zabrały ze sobą do domu okuninkowe dary.

Hi, hi, hi autor wierszyka to ja we własnej osobie, rymowanka na poziomie Pana Józka z mojego oddziału, proszę o wybaczenie ale tak jakoś mi samo wyszło.

Powyżej sabacikowe czarownice, jedne odprawiały sabat przez wszystkie dni , inne wpadły na chwilkę , wyczarowały w tym roku sporo, chyba ja jak zwykle najmniej twórcza byłam, gęba mi się nie zamyka ot i cały ambaras.

Skład Sabatu wyklarowany z dawnego forum Kaiem, tam się poznałyśmy wirtualnie a dzięki Ewie poznałyśmy się w realu.

Gocha, Eka , Maja, Jasmin, Mała Ania, Lipa, Basia, Mysza(Penelopa), Jolinka i oczywiście Ewa w pięknym szalu od Mai.

Tutaj jedna z niewielu chwil skupienia, eksperyment na zegarze. Prac na razie nie pokazuję bo nie mam kiedy ukończyć, nie mniej jednak zaczęte to i skończone będą.. Najważniejsze że nabrałam mocy i energii od innych dziwczątek, a bardzo już tego potrzebowałam. Muszę przyznać że bardzo je kocham , wszystkie i każdą z osobna, będzie mi ich niezmiernie brakowało. Jakoś się tak składa że pochodzimy z odległych miejsc i na co dzień niemożliwym jest spotykanie się, a szkoda.

Całuję was wszystkie wirtualnie.

A najbardziej Ewę oczywiście która to sprawia że możemy u niej gościć, rozpuszcza nas niemiłosiernie,

Ewuniu ślicznie dziękuję za wszystko , łyk świeżego powietrza w przenośni i w realu bardzo mi się przydał. Sama nie wiem jaki anioł do ciebie mnie zaprowadził. Do zobaczenia - mam nadzieję.

Różane serduszko - ciąg dalszy haftowania

2011-08-13T23:13:00.001+02:00

Różane serduszko w koronce pochłonęło mnie zupełnie, jak nie jestem w pracy to wyszywam, ciężko mi się oderwać od haftu gdy muszę np. posprzątać dom czy wykonać inne czynności domowe. Jestem w amoku totalnym , miewam tak kilka razy do roku. Myślę że nie jestem odosobniona w tej chorobie śledząc blogi i rozmawiając z zakręconymi robótkowo dziewczątkami.Wybaczycie mi więc, jak tylko minie mi choroba nadrobię zaległości i odpiszę na wszystkie komentarze.

Dokoła serduszka wyszywałam krateczkę po skosie, troszkę to pracochłonne ale tworzy piękne tło. W pierwszej wersji miałam zrezygnować z krateczki ale teraz się cieszę że tego nie zrobiłam, krateczka jest cudna, warta wysiłku. Jak się dłużej przyjrzeć to tworzy maciupkie plastry miodu.

Etap z krateczką mam już za sobą, serduszko wygląda na razie tak jak na zdjęciu, ale to nie koniec , zostały mi prawdziwe przegrzebki, czyli muszelki i można będzie wstawić serduszko na miejsce przeznaczenia które jeszcze się robi.

Ślicznie dziękuję za tak liczne komentarze i obiecuję że jeszcze tydzień , dwa , wrócę w formie do blogowania pełną parą.

Pozdrawiam cieplutko.

Różane serduszko

2011-08-09T21:23:00.001+02:00

Witam wszystkich po długiej przerwie wakacyjnej. Powoli wracam na łono bloga, powoli nadrabiam zaległości ale powrót ten jest tylko częściowy. Chcę dotrzymać słowa i odpocząć od komputerka. Nie zrobiłam jednak sobie przerwy na robótkowanie, nie mogłabym żyć bez igiełki.

Wyszywam różyczki w koronce, wzór wydawał mi się prosty i szybki do wykonania, ale się pomyliłam, jest bardzo pracochłonny. Nie mniej jednak brnę dalej bo podoba mi się straszliwie , nareszcie coś innego. oprócz krzyżyków wyszywam " przegrzebki". Tak nazwałam haft który się tu pojawia , a nazwa wzięła się z mylnego tłumaczenia , wpisując do tłumacza scallops , wyszedł mi przegrzebek - inaczej małż, a miało być scallop - muszelka. Więc zostaną przegrzebki i już, mnie się ta nazwa bardzo podoba.

Jak widać wyszywam koronkę z serduszek z przegrzebkami, jestem zafascynowana tym haftem, czyż nie imituje koronkę?

Podekupażowałam sobie ostatnio dość intensywnie, ale prace muszę wykończyć, czyli dobrze wylakierować, więc kiedyś się ukażą, a gdzie dekupażowałam to opowiem innym razem.

Pozdrawiam cieplutko .

Afrykański medalion

2011-07-17T21:49:00.002+02:00

Dobrze jest czasem odpocząć od komputera, czas wypełnia mi wtedy haft i rodzina. Przesiadując godzinami przed kompikiem wiele tracę i wiele zyskuję. Muszę jednak czasami przestawić priorytety i postawić na to co ważniejsze. Są wakacje , mam chociaż jedno dziecko przy sobie to się nim zajmuję, choć dorosłe, ale chłonę jego samą obecność. A tak po za tym to wiele innych rzeczy mnie zajmuje, chcę zauważyć że lato w pełni i chłonąć jego zapachy, więc jestem nieobecna. Wiem że nadrobię z nawiązką zaległości komputerowe jak przyjdzie na to czas i ochota.

A tym czasem chwalę się , dokończyłam haft Klaudyny, haft który nazwałam " Afrykański medalion", jest gotowy i czeka na oprawę, kiedy to nastąpi tego nie wiem ale jak tylko będzie oprawiony nie omieszkam go pokazać.

Ps. 3/4 pracy to wkład Klaudyny reszta moja, wykorzystałyśmy kilkadziesiąt kolorów nici DMC do haftu, wyszyty na aidzie nr 18 .

Na miszmaszu wstawiłam obrazek w momencie porzucenia go przez moje dziecię i obrazek już gotowy, oraz reprodukcję która była inspiracją do wzoru.

Dziękuję ślicznie za komentarze i odwiedziny życząc wszystkim udanych wakacji.

Wazon w różyczki

2011-07-07T11:10:00.004+02:00

Aż się nie chce uwierzyć że za chwilę mają być upały i że to jest lato, za oknem leje bez przerwy , buro i zimno a na dodatek ciemno . Długo odkładałam robienie zdjęć , nic z nich nie wychodziło z braku światła , ale na tym koniec, nie mogę dawać się pogodzie , wystarczy że nastraja mnie pesymistycznie. Zrobiłam zdjęcia i wyszły jakie wyszły, trudno ,w realu flakon wygląda o wiele ciekawiej. W każdym bądź razie flakon zrobiłam, to i pokazuję co byście nie myślały że lenię się straszliwie. A to dowód.

Przepis na flakon z doniczki.

- gliniana doniczka

- primer

- farba biała na podkład

- farba fioletowa, czarna ,biała do tła

- serwetka w różyczki i z ornamentem

- lakier wysoki połyski Flugger 70

- relief złoty

- farby metaliczne do pomalowania ornamentu i reliefu do wyboru

Tym razem pokazuję parę zdjęć od kuchni, jak powstawał flakon, to nie kursik bo nie ma mi kto robić zdjęć podczas pracy, ale w skrócie jeżeli ktoś zorientowany co nieco w decu to będzie wiedział o co chodzi.

Malowałam sobie doniczkę glinianą primerem aby uszczelnić pory i dla przyczepności, potem całość białą farbą jako podkład pod pracę.

Nakleiłam pojedyncze różyczki i ornament który będzie podkładem pod relief, lubię tak robić, po wzorze łatwo się maluje wzory.

Farbę wymieszałam tak by zgadzała się z tłem wokoło różyczek, potem lakierowałam i szlifowałam aż do uzyskania połysku.

Po wzorze pomalowałam konturówką potem nanosiłam farbę metaliczną w różnym odcieniu aż uzyskałam efekt metalu. I na tym koniec. Flakon gotowy, oczywiście w fioletach pasujący do mojej fioletowej kuchni.

Kołderka na warzywa

2011-07-01T12:39:00.000+02:00

Są takie miejsca w domu które nas drażnią nie wiadomo czemu, chcemy je natychmiast zmienić, uporządkować ale jakoś tak czasu nie ma, weny nie ma. Nadal więc są nam przeszkodą przed uzyskaniem spokoju ducha. Jeżeli na dodatek pośrednią przyczyną jest nasza połówka która to miejsce obrała na robienie swojego osobistego bałaganu ( my mamy oczywiście inne miejsca na bałaganiarstwo, ale ono nas akurat nie drażni) i walka z tym przyzwyczajeniem równa się walce z wiatrakami, to zamiast zamieniać się w Don Kichota z La Manchy możemy pójść na kompromis.

Mam w kuchni jeden , jedyny wolny kącik gdzie umieściłam sobie kosz na warzywa, trzymam tam warzywa na bieżące zużycie w kuchni i zapas ziemniaków czy cebuli aby nie latać co chwila z drugiego piętra do piwnicy. Mój kochany Misiek przejął już dawno temu robienie zakupów i wrzuca do kosza warzywa tak jak być powinno, byłoby OK gdyby nie hałdy reklamówek , które nie można ruszać, przenieść w inne miejsce, schować, bo przeznaczone tylko do warzyw wg. wyżej wymienionego. Jak na mój gust dekoracyjnie to nie wygląda, raczej bardzo drażniąco.

Długo to znosiłam i niepotrzebnie denerwowałam, w końcu uszyłam kołderkę która przykrywa warzywa i to co z warzywami się miesza, czyli wystające reklamówki i torebki. Kompromis zawarty, jeszcze jedna przyczyna złego samopoczucia znikła.

Kołderka jest efektem radosnej twórczości , impulsu, więc wykorzystałam szmatki jakie były akurat mi dostępne, bez wcześniejszego przemyślenia sprawy, pikowałam ręcznie, zależało mi na tym by fastryga była dodatkowym elementem dekoracyjnym. Wykorzystałam na środek hafcik z przylaszczkami, wyszyty na wiosnę dla zabicia czasu gapiąc się na monitor na nocnych dyżurach. I właściwie nie wiedziałam do czego mam go użyć, a teraz przydał się , pasuje kolorystycznie do kuchni.

Miszmasz - kołderka wtopiła się w klimaty dawnej kuchni.

Styl cottage II - Marty Bells

2011-06-30T12:17:00.004+02:00

Macie ochotę na jeszcze jedną bajkę? jeśli tak, to powędrujmy wyobraźnią do świata obrazów Marty Bells, znajdziemy się w świecie jak z baśni, pełnej kolorów, bajkowych domków i ogrodów, niech czas zatrzyma się gdy my będziemy spacerować, wyobraźmy sobie nas wśród tych kwiatów, gdzie nie ma upływającego czasu, gdzie rozkoszujemy się ciszą i napawamy nasze oczy kolorem.

Tym bardziej że wiele z tych obrazów przeniesiono na papier i stworzono dla nas wzory na haft krzyżykowy, możemy sobie przedłużyć tę baśń sięgając po igłę i możemy namalować nitkami nasz domek z ogrodem.

Ja tak zrobiłam i dzisiaj jeden z nich pokazuję, właściwie jest to " Sklepik wiejski", to jeden z pierwszych obrazków wyszyty wiele lat temu, gdzie użyłam 118 kolorów nici na powierzchni 35 x 26 cm. Miałam niesamowitą frajdę podczas wyszywania, wzór zamówiłam w jednym z wysyłkowych sklepów który już dzisiaj nie istnieje.

Wzór świetnie opracowany przez firmę Janlynn, wprawdzie nie po polsku ale nie sprawiało mi kłopotu jego rozszyfrowanie. Mam jeszcze inne domki ale to innym razem.

Styl cottage I - Arthur Claude Strachan

2011-06-26T18:30:00.001+02:00

Właściwie to sama nie wiem jak i od czego by tu zacząć, temat który chciałam poruszyć jest bardzo rozległy i rozciągliwy, można by tak właściwie na temat stylu cottage napisać nowy blog. Więc rozłożę go na letnie miesiące i jak tylko czas pozwoli pisać będę w częściach.

Co to jest styl cottage na pewno każda o tym wie , nawet jak sobie o tym nie zdaje sprawy, cottage od słowa chata, ja tłumaczę po swojemu, jestem patriotka lokalna i u mnie on by się nazywał " styl wsiowy "z dobrym tego słowa znaczeniu. Jak dla mnie umieściłabym wszystko to co architektura, wnętrza, ,detale, malarstwo, robótki itd. czerpią z inspiracji wsią sielską ( nie mylić realizmu z wyobrażeniem o wsi) obojętnie jaką wieś byśmy nie brali pod uwagę, czy angielską, czy polską, czy skandynawską i wieś rozumiana bardzo szeroko.

Zacznę więc opowieść od malarstwa, od marzenia, od inspiracji.

Widzicie ten domek na pierwszym zdjęciu? To takie moje niezrealizowane marzenie, może w następnym wcieleniu mi się uda zaszyć w takim domku, z takim wielkim zarośniętym kwiatami ogrodem. Chciałabym móc ryć całymi dniami w ziemi i przesadzać, chciałabym robić przetwory, chciałabym pobujać się w hamaku pośród drzew z książką w ręku, chciałabym boso wyjść przed dom, usiąść z kawą i robótką w ogrodzie i słuchać śpiewu ptaków, ........i niechby tylko raz w miesiącu listonosz zadzwonił do furtki i przyniósł pieniążki bym mogła żyć moimi marzeniami. Co ? bujam w obłokach?.........a co pobujać nie mogę? od tego są marzenia.

Pobujałam się w zastępstwie po galeriach moich ulubionych malarzy, którzy tak jak ja przez różowe okulary oglądają świat, widząc go takim jakim chcieliby aby wyglądał. Może i wy macie ochotę pobujać? to zapraszam na maleńką namiastkę wielkiej sztuki ( tylko nie pisać mi tu że to landrynkowo, a niech sobie będzie, realizmu to ja na co dzień mam po dziurki w nosie), wieś sielska wg.malarstwa Arthura Claude Strachana

A w nagrodę dla wszystkich mających cierpliwość czytać moje wypociny dodaję pocztówkę skomponowaną przez moją osobę ; malwa , ujęcie dzisiejsze z Arboretum i malarstwo w/w artysty.

Myślę że malwa to kwiat pasujący jak najbardziej do chat, i wiejskich ogrodów, jest piękna i niedoceniana.

Robota sama pcha się do rąk

2011-06-23T16:10:00.004+02:00

Niedawno moja córcia przywiozła ze sobą swój haft który rozpoczęła kilka lat temu, niestety zajęła się nową fascynacją jaką jest obraz przedstawiający St.Petersburg. Kobieta afrykańska w turbanie poszła do szuflady i kiedy stwierdziła że nie chce już jej wyszywać powierzyła haft szufladzie w domu. Nie powiem męczyła mnie ta myśl i wczoraj mając jeden z samotnych wieczorów co to nie wiadomo za co się zabrać, wyciągnęłam reklamówkę z jej szuflady i do późnych godzin nocnych bawiłam się w sortowanie niteczek i ich układanie.

Postanowiłam haft dokończyć, szkoda pracy Klaudyny no i oczywiście pieniędzy włożonych w niteczki. Zdjęcia pokazują pracę Klaudyny w miejscu kiedy wena twórcza ją opuściła, pozostałą część wyszyję ja, mam przynajmniej taką nadzieję.

Prośba

Przychodzą do mnie sygnały że pomimo że jest się zalogowanym nie można wpisać u mnie komentarza. Nie wiem co się stało. Czy znajdzie się jakaś dobra duszyczka i podpowie gdzie mam szukać i co zrobić aby to poprawić? bo ja nie robiłam żadnych poprawek w ustawieniach i nie bardzo wiem co jest grane. Będę dozgonnie wdzięczna.

Dziękuję za komentarze, tym bardziej że chce się wam je wpisywać obchodząc jakoś to niefortunne nieporozumienie.

Pozdrawiam cieplutko.

Migawki z życia

2011-06-22T19:57:00.002+02:00

Jak widać na blogu , przez brak nowych wpisów, że wróciłam do pracy, troszkę czasu zajął mi powrót do rzeczywistości, trzeba było znowu stanąć na nogi i przyjąć do wiadomości że świat kręci się inaczej niż byśmy sobie tego życzyli, troszkę mnie to wyprowadziło z równowagi.

Muszę się natychmiast pochwalić , wygrałam Candy u Ani i właśnie otrzymałam od niej przepiękne guziki, własnoręcznie przez nią wykonane. Nie liczyłam na wygraną, ale jak już guziczki wygrałam to muszę dobrze wykorzystać ten dar. Pewnie w zimie odkurzę druty i zrobię sweterek dodając te dwa czerwone , ale na pozostałe nie mam jeszcze pomysłu.

Chodzę koło nich i ciągle oglądam, nie mogę się zdecydować na schowanie, takie są piękne i oryginalne.

Spotkało mnie też coś niecodziennego, od lat dzielę się wzorami jak tylko czas mi na to pozwoli , ale jeszcze nikt tak mi nie podziękował jak Aldona, wzięła mnie absolutnie z zaskoczenia i to co napisała upewniło mnie że jednak ten blog może się komuś podobać , dlatego umieszczę sobie tu ten wiersz , który mi się bardzo podoba , trzeba sobie czasami dodać animuszu . Pasuje akurat do zdjęcia plebani z wielkim drzewem jaśminu.

Z podziękowaniem dla Jaśmin

BIAŁY JAŚMIN

Biały jaśmin zakwitł w mym ogrodzie
Usiądę przy nim
Zapachem będę się upajała
I kwiatki jego białe zrywała
Bukiecik mały z nich zrobię
Podaruję Tobie
I dalej dalej będę siedziała przy jaśminie
W mym ogrodzie
Niedługo jaśmin kwitł będzie
Niedługo w wazonie postoi
Lecz temu co go darowałam
Będzie trwał przy mnie
Jako przyjaciel którego też witam
Przy białym jaśminie w mym ogrodzie

autor Kwiat lotosu

Wybrałam się na małą wycieczkę do Sanoka, choć mam 60km do niego , dawno mnie w skansenie nie było. Padał oczywiście deszczyk, bo ja tak już mam , gdzie nie pojadę ciągnie się on za mną. Mimo wszystko przyjemny to był spacer. Uwielbiam klimat cerkiewek, chałup pokrytych strzechą, kapliczek, nieistniejący świat Bojków , Łemków . Jeszcze tam wrócę, budują bowiem nowy sektor i trzeba będzie go obejrzeć.

Na poniższym zdjęciu kwiaty na środku to wycinanka z papieru naklejona na ścianę w izbie, chyba go robiła prekursorka decoupage w Polsce, wszak wycinanie i naklejanie to jest właśnie to.

Chustecznik w różyczki

2011-06-12T19:13:00.000+02:00

Tak jak pisałam wróciłam do decoupage, mogę choć raz powiedzieć że pogoda temu sprzyja. Mnie na urlopach prześladuje deszcz i ciągle krzyżuje mi plany a tym razem przechytrzyłam pogodę i nigdzie się nie wybierałam, leje ale mi to nie przeszkadza. Mogłam dokończyć chustecznik dla koleżanki, który czekał od grudnia prawie zrobiony.

Nic to wielkiego, nic twórczego , ot zwykły klasyczny decoupage. Koleżanka sama wybrała serwetkę , nie słuchała moich sugestii i wybrała kolor, ja tylko wykonałam zlecenie. Z tą serwetką robiłam już chustecznik ale dałam wiśniową bejcę i ta właśnie wersja bardziej mi się podobała, niestety nie mam zdjęć bo oddałam do samodzielnego ukończenia pewnej osobie.

Dodałam koronkę bawełnianą w którą wplotłam cienką wstążeczkę, to już moja inwencja, jakoś goły mi się wydawał i mam zamiar taki oddać, wydaje mi się że teraz prezentuje się dobrze.

Siedzę teraz i robię wazon a także skrzynkę na biżuterię dla siebie. I jak zwykle modzę, niektóre dziewczyny mnie znają z Sabaciku i wiedzą że ja nie mogę robić mało "ambitnie" czyli prosto, muszę się bawić decu, muszę skomplikować sobie życie, tak już mam. A co z tego wyjdzie to zobaczymy , albo i nie jak nie wyjdzie, ha,ha.

Dziękuję za odwiedziny i komentarze, choć ich mało to i tak się cieszę , w końcu ja też mało piszę z braku czasu to nie mogę spodziewać się czegoś innego.

Pozdrawiam cieplutko

Jaśminowy powrót do robótek

2011-06-11T11:09:00.016+02:00

Na dworze pochmurno, deszczowo, więc wycieczki rowerowe znowu odłożyłam na bok. Za to zaszyłam się w domu , mając jeszcze kilka dni wolnego, z wielką ochotą zabrałam się za robótki. Zatęskniłam za farbami, wyciągnęłam warsztat decu i maluję, przykładam serwetki, szukam weny, mam nadzieję że coś powstanie.

Tym czasem ukończyłam monogram, to jeden z elementów projektu który realizuję , zamierzam go jak najszybciej ukończyć dla swojej córci.

Dziękuję że zechciałyście ze mną pospacerować po Bieszczadach i Roztoczu , ukłony za komentarze.

Pozdrawiam zapachem jaśminu który króluje na moim stole.

Postanowiłam dodać do wpisu dzisiejszego coś z archiwum X, czyli obrusik w polne kwiaty który obecnie znajduje się na moim stole. Wyszyty bardzo dawno na panamie kremowo- żółtej.

Wzór zaczerpnęłam z Dorki kupionej podczas jednego z wypadów w słowackie Tatry.

Biesy i Czady albo inaczej Bieszczady - jak sobie ochoczo wędrowałam.

2011-06-09T18:33:00.008+02:00

każda stopa

przenosiła cię w zachwyt

szczyt

był tylko przystankiem

szlak

prowadził do szlaku

myśl niosła przez Bieszczad

jak powracające ptaki

i milkła

w powszechnych trawach połonin

usiądź wędrowcze

niespokojny

przy nasiczańskim potoku

usiądź w ciszę

i powtórz za mną

zaprawdę

powiadam wam wszystkim

wielkim jest Ten

który

umieścił tu Biesy i Czady

i nas

niepokornych

Ryszard Szociński

Cóż mogę dodać do tego wiersza, jest wymowny. Bieszczady pokochałam miłością nastoletniej duszy , wędrującej z plecakiem z braćmi harcerzami, mieszkającej na wakacjach , przez kilka lat z rzędu w stanicy, taplającej się w bieszczadzkim błocie , moknącej w bieszczadzkim deszczu i spoglądającej na dymiące góry. Przemierzyłam wtedy chyba każdy szlak i wertepy ze ścieżkami nigdy nie oznaczonymi, byłam na samym końcu worka bieszczadzkiego szukając grobu hrabiny, byłam w ciemnej głuszy gdzie odnajdywaliśmy ślady dawnych osad, gdzie śpiewaliśmy piosenki o naszych kochanych , dzikich Bieszczadach. Wtedy byli tylko osadnicy i harcerze, bo któż inny wytrzymałby trudy dzikiej przyrody, brak sklepów, ( jak były gdzieś ,to tylko w chałupie jakiegoś gospodarza, gdzie chleb przywożono dwa razy w tygodniu). Tak wędrując po kilka dni po wertepach tachaliśmy zaopatrzenie ze sobą , namioty i wszystko inne niezbędne do przetrwania. Młodość jak wiadomo ma swoje prawa.

Potem wpadałam do kochanych Bieszczad co kilka lat, widziałam jak się zmieniają, zapominając powoli to co kiedyś widziałam, to co kiedyś przeżyłam, tylko przyjaciół z tamtych lat pozostawiłam w sercu, i choć nie mam zdjęć to oni wryli się mocno w mojej pamięci i pozostaną tam ciągle młodzi i niepokorni.

A dziś, no cóż.............jest troszkę inaczej, wygodniej. Są miejsca noclegowe o wysokim standardzie, są sklepy, są busy i każdy może przemierzyć nie jeden szlak, zachęcam, góry się nie zmieniły i nadal kuszą swoją urodą. Najlepiej wybrać się wtedy ,kiedy nie ma tłumu turystów, napawać się ciszą i szumem traw na połoninach.

Miałam tylko jeden dzień, ale wykorzystałam go co do minuty. Raniutko wyjechaliśmy z Przemyśla, a już o 9.30 rzuciliśmy torby na kwaterze , ubraliśmy solidne buty i wyruszyliśmy na szlak. Mozolnie pnąc się w górę przez łąki , potem las, wyszliśmy na przełęcz pod Tarnicą ( trwa to około 2 godz. ślamazarnym krokiem). Darowaliśmy sobie sam szczyt Tarnicy na której już byłam wielokrotnie, bojąc się że burza może nas dorwać na otwartej przestrzeni, wyruszyliśmy w kierunku Krzemienia, potem minęliśmy Kopę Bukowską i wdrapaliśmy się na Halicz. Droga od Tarnicy do Halicza mało męcząca, umożliwia zachwycanie się panoramą Bieszczad z każdej strony, napawa ciszą przerywaną jedynie szumem wiatru i traw na połoninach oraz przepięknym śpiewem ptaków, szkoda że nie mogłam tego nagrać i wstawić jako tło do zdjęć.

Na Haliczu zrobiłam sobie przerwę, trochę relaksu , zamiarem moim było zakosztować słońca, z nadzieją że promienie jego nie odbiją się tym razem od mojej alabastrowej skóry. Nie rozczarowałam się , wieczorem wróciłam spieczona jak świnka Pigi. Spotkaliśmy tam grupę niesamowicie hałaśliwej młodzieży i szybko oddaliliśmy się od owej grupki, pozytywną stroną tego spotkania było to że szli w odwrotnym kierunku a my z nadzieją że przepłoszyli wszystką zwierzynę w okolicy razem z misiami ruszyliśmy dalej przez Rozsypaniec na Przełęcz Bukowską .

I wszystko by było piękne gdyby nie powrotna droga, ciągnie się przez dwie godziny niemiłosiernie w chaszczach przez które nic nie widać, ciągnie się w nieskończoność a na dodatek za plecami słychać było pomrukiwanie burzy. Na spotkanie z piorunami nie miałam ochoty więc przyspieszyliśmy kroku i udało nam się powrócić na kwaterę przed burzą po 6 godzinach marszu.

Jeżeli ktoś się wybiera na tę trasę , radzę przemierzyć ją tak jak opisywałam. Przewodniki czasami piszą że łatwiej pokonać ją w odwrotnym kierunku, ja nie polecam. Po marszu przez niekończącą się nieciekawą drogę trzeba wdrapywać się ciągle pod górę aż na sam Halicz. Polecam trasę według mojego opisu. To jeziorko to jedyna ciekawa rzecz na przestrzeni dwugodzinnego marszu.

Połoniny są tak piękne, trasa jest tak cudowna że warto było znowu odświeżyć starą znajomość, i znowu zakochać się w Biesach i Czadach, każdy trud i pot wylany wart jest kontemplacji widoków na szczycie, spełniło się moje niewielkie marzenie.

Ciekawe kto dotarł do końca mojej opowieści.

Pozdrawiam cieplutko.

Minutka w rodzinnych stronach

2011-06-07T16:52:00.003+02:00

Można powiedzieć że wpadłam na chwilę w rodzinne strony, zajęłam się ważnymi sprawami rodzinnymi ale znalazłam chwilę by wdepnąć w ulubione miejsce - spacerowaliśmy w zachodzącym słońcu nad Tanwią .
Tanew ostro meandruje tworząc serię małych, malowniczych wodospadów zwanych lokalnie szumami, szypotami, sopotami lub porohami. Najbarwniejsza kaskada licząca 24 progi na odcinku 400m znajduje się w stromościennym, głębokim jarze, zwężeniu doliny między miejscowością Rebizanty a miejscowością Susiec, przy przysiółku Huta Szumy.

Można tam siedzieć bez końca wsłuchując się w szept puszczy i szum wody,spadającej po progach, moczyć nogi w czystej wodzie, przyjemnie się brodzi po piaszczystym dnie.

Za mojego dzieciństwa byłam tam stałym bywalcem, raz skorzystałam z nieuwagi rodziców i zabrawszy materac spłynęłam z wielką radością po progach, byłam wtedy małą ale bardzo kreatywną i nieobliczalną dziewczynką. Radość trwała krótko gdy tata z rozwianym włosem wyjął mnie z wody i wprowadził dyscyplinę, nerwy go poniosły gdy zniknęłam a mama o mało zawału nie dostała myśląc że Tanew mnie pochłonęła . Nie pozwolono mi zostać rusałką.

Teraz to inne czasy, ludzie pozagradzali prywatne łąki, wytyczone są szlaki, powstały sklepiki z jedzeniem, grilem i piwem, ludzi mnogo. Kiedyś to był prawdziwy dziki zakątek i taki obraz chcę zatrzymać w pamięci.

Wracam pamięcią do obozów harcerskich pod namiotami, zabaw w podchody, biegów na orientacje po puszczy ciemną nocą,do zapachu żywicy i szumu sosen, niekończących się połaci jagodowisk, wrzosowisk, grzybów zbieranych i suszonych na sznurkach między namiotami, wielkich harcerskich ognisk, gitary i śpiewu. Znowu wspomnień czar, no cóż chyba się starzeję , widząc jak szybko zmienia się świat dookoła, a ja zostaję w tyle, pozostając nieuleczalną romantyczką.

Piosenka śpiewana przy ognisku, może ją znacie.

Roztocze

Spójrz ile gwiazd , ile gwiazd lśni na niebie

Jakby na przekór blask słońca w nich zgasł

Będę szczęśliwy ,gdy sobie odjedziesz

Ty i Roztocze zbyt wiele na raz.

Pójdę nad Tanew , głęboką nocą

Tanew , co skradła księżyca blask

Gdzie na dnie w wodzie , jasno migoce

Ta najszczęśliwsza ze wszystkich gwiazd.

Wiatr cię nie wzruszył , ni droga wprost w słońce

Drwiłaś z zachwytu i klęłaś na los,

Że wszystko dla mnie , że wszystko męczące

Więc mam cię doszyć, powtarzam to w głos.

Wolę Roztocze z Krągłym Gorajem

wieżę Wapielni , sosnowy las,

Czartowe Pole razem z czartami,

Szumy nad Tanwią , głęboki piach.

Nie mów już dłużej i tak nie zrozumiesz

Że ciężki plecak , że upał ,że kurz,

Czaru Roztocza i tak nie pojmujesz,

Pytasz dlaczego więc mówię ci już.

Ty swojej gwiazdy szukasz na niebie

Moja zaś gwiazda nad Tanwią lśni,

Spadła raz z nieba w srebrzystą wodę

I za Roztoczem dziś tęskno mi …

Poremontowo czyli wielki miszmasz

2011-06-04T20:48:00.005+02:00

Wpis ten zamieszczam głównie dla swojej córci która o mało jajko nie zniesie ze strachu co też ta macierz z jej i brata pokojem zrobiła. Ano zrobiła wielki miszmasz.

Na początek poduszka - przybornik ,służąca za schowek na pilot, chusteczki do nosa i książkę, moje dziecię często z tym całym asortymentem zasypia , może to trochę polepszy jakość snu.

Druga podusia to właściwie wesoła twórczość macierzy i chyba szybko wyląduje u mnie w pokoju. I jeszcze jedna w leśne kwiatuszki.

Mieszkając w bloku na powierzchni 48m2 , gdzie są dwa pokoje trudno dokonać wielkich cudów, jeden pokój przeznaczony na naszą sypialnię połączony z funkcją salonu, przyjmowaniem gości, kinem domowym, pracownią robótkową, drugi moich dzieci z utrudnieniem wynikającym z obu płci wyżej wymienionych. Oba pokoje muszą pomieścić mnóstwo gratów, ciuchów, rzeczy niezbędnych czyli zbieractwo wszelakie,a jakoś nie chcą się rozciągać . Wracając do pokoju dziecków - chciałam odnowić, odświeżyć i zmienić kolorystykę ścian i dodać jeszcze jedno spanie dla trzeciej osoby która powoli przenosi się do naszej rodziny. Jednocześnie nie chciałam za bardzo ingerować w świat moich milusińskich pozostawiając ich drobiazgi, chciałam aby czuły się nadal u siebie i przyjemnie spędzały czas podczas najazdów na rodzicieli.

Trudna sprawa , jak połączyć ulubione kolory; niebieski, pomarańcz i to co ja chciałam włączyć aby stworzyć z całym domem jakąś spójność, jak małym nakładem z budżetu domowego to wszystko posklecać, to jest dopiero łamigłówka. Nic nie wyrzucać, coś dodać , coś zmienić, nie ingerować.

Musiałam sobie poradzić w przechodzeniu koloru biało-niebieskiego w ecrii i pomarańcz, troszkę dodać zieleni, mam nadzieję że udało mi się to zrobić płynnie.

Łóżko Kladyny pomalowałam na biel i biała jest narzuta, poduszki w jej ulubionych barwach, koc pomarańczowy też ulubiony. Stoliczek przyłóżkowy to jeden najmniejszy stołeczek ( z trzech co to są jeden pod drugim, kupiony na starociach). Krzesełko kupione dawno temu na starociach , teraz przemalowane i obite nową tkaniną, która łączy barwy w tym pokoju. Niestety meble musiały pozostać takie jakie były. Zainwestowałam w kanapę i chodniczki, takie chodniczki bardzo lubię, łatwo się piorą , szybko się sprząta podłogę i kurz się tak nie gromadzi zwłaszcza jak dzieci uczulone na Roztocza. Dodałam delikatną firankę , bo tutaj żadne moje fanaberie by nie przeszły. Położyliśmy panele bo niestety do takiej powierzchni nikt nie chciał maszyny do cyklinowania parkietu wyciągać, nie opłaca się , tak nam powiedziano.

Wielką ilość książek upchnęłam w te pudła, książki z bajkami i inne już nie czytane , szkoda wynosić do piwnicy, wilgoć by je zabiła. Teraz przynajmniej nie będą się kurzyć.

Włożyłam tu mnóstwo pracy której właściwie nie widać, nic szczególnego, stworzyłam bazę , teraz można będzie coś dodać , coś zmienić, może powstanie coś bardziej twórczego. Niemniej jednak zlikwidowałam tzw. " magazyn" gdzie zbierało się wszystko i umieszczało w mało zamieszkałym pokoju.
Ja jestem zadowolona pomimo że to nie pokój z magazynów mód wszelakich. Na tyle mnie stać , jestem dumna że pracą swoich rąk i Miśka oczywiście, udaje mi się wygodnie i ładnie żyć. Myślę że nie ważne jest to ile mamy pieniędzy , gdzie mieszkamy, ważne aby zmieniać swoje otoczenie, drobiazgi ,w miarę naszych możliwości ,tak by nam było przyjemnie a jeżeli potrafimy tego sami dokonać , własnymi rękoma i pomysłem , tym większa frajda z osiągnięcia celu.

Pozdrawiam wszystkich cieplutko.

Odnowione krzesełko

Rustykalne poduszki

2011-06-03T12:02:00.000+02:00

Siedzę sobie w domku i namiętnie szyję dodatki, wyciągam szmatki , koronki i kombinuję jakby najtańszym i najszybszym sposobem uszyć dużo poduszek. Tak wiem że powinnam mieć wyszywane, zdekupażowane lub coś tam innego, ale niestety plany ciągle brały w łeb a poduszek jak nie było tak nie ma , aż do dzisiaj.

Będąc ostatnio w Krakowie, mając czas wolny i deszczową pogodę , wybrałam się z córcią do pobliskiej szmaciarni, u nas takich nie ma. Siedziałyśmy na tonie szmat i wygrzebywałyśmy dziury, mnie oczywiście interesują koronki, obrusiki i szmatki do szycia. Zabawa przednia skoro na dworze ulewa, fizycznie męcząca, ale wygrzebałam zasłonkę i od razu wiedziałam co z niej zrobię, kratka w fioletach połączona z dodatkiem haftu w fioletowe kwiaty. Grzebanie w szmatach to alternatywa na brak kasy na nowe materiały a po za tym u nas w sklepach takich krateczek ,łączek i innych bawełnianych kuponów brak. Można wykorzystywać je na szycie na przykład lalek i innych przydasiów.

Bawiąc się komponowaniem kratki z haftem w kwiaty i haftowaną pasmanterią uszyłam trzy poduszeczki pasujące do mojej kuchni. Dziecków małych już nie mam tak że nie grozi mi zalanie i pobrudzenie a ja lubię obkładać się poduszkami jak siedzę przy komputerze jak dzisiaj lub pijąc dobrą herbatę.

Od razu klimat kuchni ocieplił się , stał się bardziej przyjazny a poduszki ładnie się komponują z dębowymi krzesłami i stołem.

Przy okazji remontu pokoju dzieci, zamówiłam nowy stół do kuchni, właśnie dębowy , prosty , taki o jakim marzyłam, przy tym wydaje się dużo lżejszy od poprzedniego, który znalazł miejsce w piwnicy i będzie służył Miśkowi do różnych prac. Jeszcze tylko stołeczki Misiek wyszlifuje i nadam im inny charakter.

A teraz lecę do prac zaplanowanych na dzisiaj, będę malować łóżko Klaudyny i futryny w przedpokoju, a wieczorem zasiadam znowu do maszyny do szycia. I tak to urlop spędzam bardzo pracowicie, maluję , szyję, sadzę kwiatki na balkonie, latam na zakupy uzupełniając poremontowo pokój i mam tak wiele pomysłów że urlop mój powinien trwać co najmniej rok aby to zrealizować. Zamiast polenić się to dostałam kopa do roboty bojąc się że jak wrócę do pracy wena twórcza mnie opuści ze względu na przemęczenie materiału, tym bardziej że wakacje zawsze mamy pracowite, ludzie chcą odpocząć i oddają swoich podopiecznych w nasze ręce.

Korzystam więc z namiętnego robótkowania i z radością udaję się w stronę farb, życząc wszystkim miłego wypoczynku albo weny twórczej jak kto woli.

Dla moich dziecków

2011-06-01T22:46:00.000+02:00

Mam szczęście mieć dwoje dzieci,

przytulane, kochane, wychuchane

wyrosły dorodne i wyfrunęły z gniazda.

Zdaje im się że są dorosłe, może i tak,

ale ja mam nadal dwoje dzieci i co z tą prawdą zrobić mam?

Tęsknię i bardzo was kocham,

ślę wirtualnego wielkiego buziaka

z nadzieją że szczęście was nie opuści,

- udanych egzaminów.

Wasz Matecznik

Skansen na stole

2011-05-31T13:41:00.006+02:00

Troszkę mnie tutaj nie było, postawiłam na uporanie się z remontowym bałaganem a następnie byłam na warsztatach w Krakowie gdzie zostałam chwilę u swoich dziecków. Dzisiaj zaczynam swoje wakacje, mam dwa tygodnie wolnego i niestety spędzam urlop w domu , odwiedzę tylko rodzinkę i może uda mi się podeptać Bieszczady ale deptanie też będzie bardzo krótkie.

Skoro inni będą się wakacjować a ja w tym czasie będę siedzieć w domu i pracować całe wakacje, postanowiłam coś zmienić w swoim otoczeniu co by było mi przyjemniej i co by mnie zazdrość nie zżarła.

Remont jest w pewnym sensie koszmarem, ale z drugiej strony układając wyrzucone rzeczy można napotkać to co się nachomikowało i o czym zapomnieliśmy. Motywuje do przeróbek, zmian w dodatkach i tym się będę w najbliższym czasie zajmować.

Wpadła mi w ręce koszula, którą wygrzebałam dawno temu w wiadomym sklepie, kupiłam ją dla płótna, płótno grubo tkane , zgrzebłe, koszula szyta prosto jak koszule w strojach ludowych ,ze wstawką. Jakoś tak nie mogłam jej pociąć i zrodził się pomysł na dekorację do kuchni, zastąpiła ona obrus na stole, myślę że jest ciekawym dodatkiem do piwonii, które nieodmiennie kojarzą mi się z wiejskim ogródkiem mojej babci. Do tego gorące, pełne zapachu skoszonej trawy powietrze i namiastka wakacji na wsi wyklarowała mi się w mojej kuchni.

I jeszcze jedno, napisała do mnie na pocztę Danusia, przytoczę fragment :

Teraz przechodzę do setna : ostatnio mam bardzo duży problem z Pani blogiem.

Strona otwiera się strasznie wolno , zawiesza się i stoi bez ruchu.

Proszę zapytać zaprzyjaźnione dziewczyny czy też maja taki problem.

Przyznam się , że ostatnio to starcza mi cierpliwości na 1 wizytę w tygodniu , a nawet rzadziej.

Nie wiem co jest przyczyną , czy jest za dużo elementów do otwarcia ( szata graficzna jest cudowna i kobieca ) ale może jest przeładowana ?

Nie wiem , bo z innymi blogami nie ma takich problemów ( bogaczka , agnieszka babulewicz , aploch czy blog Pani Siostry itp )

W związku z tym mam do was pytanie czy to jest prawda, macie trudności z czytaniem mojego bloga?

Może ktoś będzie taki uprzejmy aby odpisać na moje pytanie ,będę niezmiernie wdzięczna, bo jeżeli to prawda co pisze Danusia to i tak sama nie wiem co mam z tym zrobić ale wtedy pomyślę jak usprawnić blog.

Z góry dziękuję.

Ja wiedziałam że tak będzie...

2011-05-23T21:45:00.001+02:00

Wymyśliłam sobie mały remoncik, chciałam przemienić pokój moich dzieci który pozostał nietknięty od czasu wyjazdu powyższych na uczelnie. Pokój typowy jak dla nastolatków, na dodatek nie mogli się zgodzić co do koloru więc zwariowana mamuśka pomalowała pół pokoju na jasno niebieski a pół na granatowy. Moje dziecka nie dopuszczały myśli o zmianie , nieodmiennie remont pokoju kojarzył się im z tym ,że mamuśka chce ich już wyeksmitować z gniazda. Co nie jest prawdą, chętnie zatrzymałabym czas gdybym potrafiła tego dokonać, wolałabym mieć ich koło siebie, więc nie bardzo rozumiałam ich obawy. Nadszedł jednak czas i już nie wytrzymałam, przemalowałam pokój na " rzymski poranek" i doprowadzam go do użytku .

Pomyślałam sobie że remont przeprowadzę przed urlopem, między dyżurami malowałam więc zawzięcie , Misiek ściany ja resztę( malowaliście żeliwne kaloryfery? a na dodatek z ciemnoniebieskiego na biały kolor?jak tak to poproszę o współczucie, nigdy więcej) a teraz sprzątam hałdy które wyniosłam z remontowanego pokoju i końca nie widać.Oczywiście przeliczyłam się ze swoimi siłami , urobiona jestem na maksa, nie czuję już nic, a właściwie to czuję że mnie wszystko boli.

Jak zwykle mądra jestem po czasie ....ja wiedziałam że tak będzie ............. a jednak głupi człowiek, oj głupi, myśli że przechytrzy czas.

Czarny łabędź - studium rozpadu osobowości

2011-05-18T10:44:00.003+02:00

Odkąd w niedzielę obejrzałam "Czarnego łabędzia" w reżyserii Darrena Aronofsky jestem pod ogromnym wrażeniem tego filmu. Pomijając wspaniałą grę Natalie Portman, pomijając niesamowitą muzykę Czajkowskiego, pomijając balet który notabene kocham, skupiłam się na studiowaniu rozpadu osobowości bohaterki filmu. Natalia bardzo chce zagrać główną rolę gdzie musi się wcielić w dwa charaktery tak bardzo różniące się między sobą. Biały łabędź , delikatny, łagodny, nieśmiały jak ona sama, czarny łabędź, perwersyjny, złowieszczy. Przygotowując się do roli zaczyna zatracać się , wkracza w psychozę , która prowadzi ją do tego że nie odróżnia już co jest fikcją, jej omamami a co rzeczywistością.

Ze względu na moją pracę jest to dla mnie ciekawy przypadek psychozy? może schizofreni ? diagnozy nie stawiam , lekarzem nie jestem , ale na pewno ujawnia się choroba, prowadząca do samookaleczenia, urojeń.

Schizofrenia - schizen( rozczepić), phren (umysł) - rozszczepienie umysłu.

Psychoza - stan umysłu w którym doznaje się silnych zakłóceń w postrzeganiu rzeczywistości.

Tak się składa że za tydzień jadę do Krakowa na warsztaty organizowane przez Akademię Psychiatrii, tematem jest schizofrenia, mam nadzieję że będzie ciekawie i coś z nich wyniosę.

Oczywiście jak w każdym filmie czy książce znajduję ulubione fragmenty, tu jest moment gdy Natalia tańczy czarnego łabędzia i wierzy że nim jest, wyobraża sobie że rosną jej skrzydła, niesamowity fragment, ciarki po plecach przechodzą człowiekowi.

Spleśniały zegar kominkowy

2011-05-13T20:00:00.005+02:00

Ten wpis ukazuje się drugi raz, ponieważ zniknął z mojego bloga, to niesamowite, najpierw znika blog a teraz post o zegarze. Nie wiem jak się to dzieje, chyba będę archiwizować po każdym poście bo drugi raz nie chce mi się pisać tego samego.

Nie wiem jak was ale mnie ogarnia czasami radosna twórczość, zwłaszcza w samotne wieczory. Zegar ten to zegar kominkowy Made in USSR znaleziony przez mego Miśka, wyczyszczony przez niego i czekający na dalsze losy. Trafił akurat na samotny wieczór twórczości i został doszczętnie zdemolowany przez moje łapki, nakładałam sobie wesoło farby , ścierałam ściereczką i papierem ściernym i znowu nakładałam ,wyszło to co wyszło. Ja nazywam go zegar kominkowy " spleśniały" bo jakoś tak kojarzy mi się gdy na niego patrzę. Pokryty lakierem matowym, dodałam gałeczkę kupioną w Castoramie jak kropkę nad "i". Misiek tylko westchnął " a ja go tak czyściłem", no cóż z braku kominka stoi na półce w kuchni , więc koniecznie musiał się dopasować do otoczenia i basta. To mój pierwszy zegar który uległ profanacji, zawsze zostawiam zegary w oryginale , nie maluję, tym razem jednak ze względu na to że zegarów w moim domu dostatek , jeden otrzymał nową szatę pt." co autor miał na myśli". ( to jest zegar który występował jako tło do doniczki w kropki)

W głowie mojej kolebie się myśl coby sklecić post o zegarach w moim domu, ale muszę namówić Miśka do sfotografowania naszych a właściwie jego zegarów i zegarków , może napiszę o pasji mojego męża, pożyjemy ,zobaczymy.

Złośliwość rzeczy martwych

2011-05-10T12:32:00.001+02:00

Pamiętacie może jak pisałam że zamierzam dalej szyć, wtedy gdy ukończyłam poduszkę z monogramem. Niestety nie udało mi się, potrafiłam przy jednej rzeczy popsuć dwie maszyny do szycia. Nowa maszyna odmówiła posłuszeństwa blokując programy i nie mogłam nic obrzucić, tylko moja rodzinka wie ile nerwów straciłam i ile "mięsa" poszło w eter. Stara maszyna w tym samym czasie zaczęła szyć samoistnie jak zwariowana , nie dając się opanować, pedał się zepsuł. Wszystko w jednym czasie, rzuciłam to w ch..........ę i z nerwów poszłam spać. Zawsze tak mam , stres muszę odespać bo inaczej język staje mi kołkiem i nie wiem co się naokoło dzieje taka senność mnie ogarnia. Nową maszynę zabrał pewien Pan który obiecał naprawę do tygodnia a w starej maszynie pedał został naprawiony wczoraj podczas mojego dyżuru przez Miśka ( co ja bym bez niego zrobiła?).......właściwie pedał to okropnie brzmi , powinien być chyba silniczek, sama nie wiem jak to ustrojstwo naprawdę się nazywa.

Dokończyłam więc dzisiaj szycie jasieczków z hafcików wygrzebanych sami wiecie gdzie, są śliczne i romantyczne tak jak lubię i oczywiście piękne hafciki zostały uratowane. Można poukładać się poduszkami, wypić kawę i zanurzyć się w katalogu, mam zamiar coś znowu zamówić , ale jeszcze jestem niezdecydowana jaki haft to będzie.

Prasowalnia

2011-05-08T23:10:00.009+02:00

Z archiwum X

"Wczoraj cały wieczór bawiłam się w szycie pokrowca na deskę do prasowania, mój M kupił mi nowe żelazko , co tam żelazko , ono jest supermenem wśród żelazek i to mnie zmobilizowało do uszycia nowego pokrowca. Kupiłam przepiękny gruby len z wzorem, uszyłam pokrowiec ściągany na sznureczek, pod spód dałam ocieplinkę. Do pokrowca uszyłam woreczek na szmatkę do prasowania , którą też wymieniłam na nową i całość prezentuje się wspaniale. Chodziłam dumna jak paw wkoło tej deski, może nareszcie choć trochę polubię znienawidzoną, nudną czynność jaką jest prasowanie.

Na woreczku naszyłam małą aplikację ." cytat z poprzedniego bloga, wstawiłam bo może się przyda komu , jestem ciągle w temacie ulepszania środowiska domowego , temat więc aktualny.

W temacie nic się nie zmieniło, nadal nie cierpię prasowania, przy tej czynności oglądam telewizor bo inaczej zanudziłabym się na śmierć. Przy tym utrudniam sobie życie bo lubię obrusy lniane na stoły, wszelkie serwetki i pościel bawełnianą, więc mam co prasować.

Deska stoi teraz dumna, czysta i piękna, stara wyglądała już jak strach na wróble, niestety mam małe mieszkanko i musi pomieszkiwać w przedpokoju, teraz już nie będę się wstydziła wpuścić gości do mieszkania.

Te panie jak widać bardzo lubią prasowanie , poznać to po ich minie , pieczołowicie i z namaszczeniem układają kupki uprasowanej bielizny. ( słowo kupki jakoś dziwnie brzmi nieprawdaż?)

Poduszka z czarnym monogramem

2011-05-06T11:01:00.003+02:00

Idąc za ciosem, korzystając z tego że maszyna do szycia została wyciągnięta uszyłam poduszkę. Wykorzystałam czarny monogram wyszyty niedawno i resztki batystu pozostałego z uszycia firanki, troszkę czarnej pasmanterii i poduszka dla mojego Miśka powstała z martwych. Wprawdzie stwierdził on że będzie bał się na nią położyć i chyba będzie musiał spać na baczność ale ja nie mam nic przeciwko sponiewieraniu mojego dzieła, czego się nie robi dla drugiej swojej połówki, prawda?

Monogram dość spory, troszkę mi zajęło jego wyszycie. Zamiast guzików wykorzystałam troczki jako zapięcie a właściwie zawiązanie.

Dzisiaj zabieram się za przerabianie kuponów z hafcikami na jasieczki i drobne prace naprawcze dopóki maszyna stoi, bo jak ją schowam to nie wiem kiedy znowu pójdzie w ruch.

Ekologiczna firanka do kuchni

2011-05-04T14:00:00.003+02:00

Postanowiłam realizować po kolei swoje pomysły które zrodziły się dawno temu a które nigdy nie powstały z różnych przyczyn. Pierwszy pomysł to uszycie firanki do kuchni ze wstawkami szydełkowymi. Niestety szydełkiem się nie posługuję , choć kiedyś udało mi się parę rzeczy zrobić, ale to jeszcze w tamtym stuleciu. Obecnie nie rozróżniam słupków, półsłupków itp i musiałabym uczyć się od nowa - może to kiedyś uczynię ale nie teraz.

Postanowiłam wykorzystać cudze prace, zbierałam więc serwetki w szmaciarniach i nie wiem ile by to potrwało gdyby nie pomoc córci która wybrała się do wielkiej szmaciarni w Krakowie i zakupiła sporo serwetek za grosze. Szukałam też długo batystu i zdobyłam go wreszcie. Zakup serwetek i batystu zbiegło się w czasie i zabrałam się intensywnie za pracę. Powstała ekologiczna firanka bo wykorzystałam coś co inni wyrzucili traktując za rzecz niepotrzebną.

Troszkę pracy mnie kosztowała, fastrygowanie , przyszywanie, wycinanie dziur, wykończenie, ale z efektu jestem zadowolona, mało powiedziane, jestem dumna i bardzo mi się podoba moja kuchnia z tą firanką, dodała klimatu i rozjaśniła pomieszczenie. Wprawdzie na zdjęciu tego nie widać bo okno wschodnie i nie miałam dobrego światła. Jak tylko przyjdzie słońce któregoś ranka zrobię zdjęcie i tu umieszczę.

Szydełkowe wstawki dodają babcinego klimatu, serwetki przywędrowały nie wiadomo skąd i od kogo, to jest najlepsze w tym projekcie. Ktoś kiedyś trzymał szydełko i dziergał serwetki zatapiając się w swoich myślach, planach, uczuciach, zamknął je w tych małych koronkach. Ja te serwetki uratowałam od zagłady jednocześnie przywłaszczyłam sobie pozytywną energię utkaną w tych niteczkach, bynajmniej mam taką nadzieję.

Tak też się składa że moja siostra na blogu pokazała szydełkową firankę którą otrzymała od mojej drugiej siostry Ireny i która to macha szydełkiem po mistrzowsku. Jeżeli ktoś ciekawy wyrobów Ireny to zapraszam na blog Gochy.

Ślicznie jeszcze raz dziękuję za wpisy pod poprzednim tematem, dziękuję Jolince za wskazówki odnośnie archiwizacji bloga, już to zrobiłam i mam nadzieję że wy też. Mogę cieszyć się waszą obecnością i sama śmigać po waszych blogach. Ulga na sercu.Pozdrawiam cieplutko.

Zniknięcie bloga

2011-04-30T07:29:00.000+02:00

Kochani przez dwa dni przeżywałam katusze, ktoś skasował mi blog bez mojej wiedzy, bez powiadomienia dlaczego. Dwa dni czekałam wraz z innymi osobami na odpowiedź na forum pomocy ale jakoś nikt nie kwapił się nam jej udzielić. Nie mniej jednak rano dzisiaj odzyskałam swój blog. Muszę go archiwizować, niestety wybywam i mam nadzieję że jak wrócę zastanę go na swoim miejscu.

Przepraszam za przerwę i apeluję , dziewczyny archiwizujcie blogi jeżeli wam zależy na ich utrzymaniu, strata jest bardzo dotkliwa, nawet sama nie spodziewałam się jak bardzo..

Pozdrawiam cieplutko

Amazonka z zajączkiem

2011-04-26T13:37:00.003+02:00

To że nie ma nowych prac na moim blogu nie jest wynikiem lenistwa, coś tam w międzyczasie dłubię igiełką, powstały tzw. półprodukty , które trzeba zagospodarować. Jednym z nich jest hafcik tej o to damulki , wzór firmy Nimue dawno sobie upatrzyłam , jest taki słodki, prawda?

Jeszcze nie wiem jak go wykorzystam, na pewno to nie będzie obrazek, przykładam materiały i koronki , czekam na wenę i pomysł. Wiem że niektóre hafciarki nie cierpią backstitche, przyznam się że i ja czasami mam dość tych nitek przy haftowaniu, jednak w niektórych wzorach są nieodzowne inaczej haft jest jedynie kolorową plamą która nie mówi nam nic, backstitche czyli nasz ścieg za igłą po polsku się wyrażając, co bardziej mnie przekonuje ,dodaje wyrazistości tak jak w tym hafcie.

Ścieg za igłą czyli backstitche

Tarnina już zakwitła

2011-04-25T22:05:00.003+02:00

Tarnina już zakwitła, dzisiaj zobaczyłam że tarnina już zakwitła i widziałam świeżą trawę , kolorową od żółtych mleczy, fioletowych i niebieskich polnych kwiatów, usłyszałam brzęczenie pszczół i śpiew ptaków. Powiecie że to nic każdy to przecież widzi. Tak , tylko ja to odkryłam dopiero dzisiaj, i dopiero dzisiaj poczułam się szczęśliwa z tego powodu. Od pewnego czasu nie zauważałam tego piękna dokoła siebie, byłam jakby zastygła, nie miałam kontaktu z przyrodą i goniłam za swoimi przyziemnymi, codziennymi sprawami. Dzisiaj miałam wolny dzień , dzisiaj miałam dzień świąteczny, wczorajszy uciekł mi gdzieś, nie wiadomo jak.

Wczoraj gdy inni poszli do kościoła, gdy spędzali czas w gronie rodziny , ja miałam dyżur w szpitalu i mogę śmiało stwierdzić że był to najdłuższy dzień w moim życiu. Rozdwojona pomiędzy myślami o pozostawionej rodzinie, o tym jak w trójkę spędzają ten dzień, a działaniem w postaci organizacji świątecznego śniadania dla moich dwudziestu podopiecznych tak by choć namiastka świąt do nich dotarła, praca jak co dzień wkoło ich potrzeb. Nie mogłam się doczekać powrotu do domu, tym bardziej że obserwacja samotności szpitalnej w takim dniu wpływa na mnie destrukcyjnie. Powinnam się przyzwyczaić , ale nie mogę. W tą jedną niedzielę brakowało mi mszy, choć przyznam się że nadgorliwa nigdy nie byłam, tak wczoraj bardzo mi brakowało modlitwy w kościele.

Dzisiaj trochę nadrobiłam, zaczęłam oddychać.

Ślicznie dziękuję za wszystkie życzenia.

Życzenia

2011-04-22T23:32:00.000+02:00

"Noc na dworze - a w kościółku

Uroczyste światła płoną;

Grób Chrystusa oświetlono

Od podłogi do wierzchołku.

Malarz wiejski, prosty, tani,

Wymalował skały , groty,

Wymalował szczyt Golgoty

i trzy krzyże widne na niej...."

W.Syrokomla

Wszystkim koleżankom blogowym, forumkowym i gościom odwiedzającym mój blog życzę radosnych i pełnych nadziei Świąt Wielkanocnych.

Jasmin

Wielkanoc retro na starych pocztówkach

2011-04-22T23:07:00.003+02:00

Koronkowe jajka i stokrotki w obiektywie

2011-04-21T17:05:00.003+02:00

Nie będzie jajeczek decu w tym roku, nie ma co się rozwodzić dlaczego, nie mam wiele miejsca w małym mieszkanku, nie mam ogródka, wszystko razem spowodowało to że zamieniłam nie na tak. W wazie posadziłam stokrotki białoróżowe ,to moja namiastka ogródka, jednocześnie zastępuje bukiet na stole, nikt tej dekoracji nie będzie przestawiał i to jest plus. W piętnaście minut powstały jajeczka; styropianowe jajka udekorowałam koronką, perełkami i pasmanterią, wbiłam drucik w jajko i w ziemię wokół stokrotek, jest więc akcent wielkanocny. Takim to sposobem wybrnęłam z trudnej sytuacji obracając wszystko na pozytywną stronę.

Znalazłam parę chwil aby przetestować nowy obiektyw Miśka i pobawiliśmy się zdjęciami stokrotek i starych jajeczek decu..

Doniczki na szybko

2011-04-13T12:55:00.002+02:00

Podejrzewam że jak większość pań spędzam czas na sprzątaniu i wiosennych porządkach. W każdym bądź razie ja wpadłam w szał sprzątania po zapuszczeniu chałupy i tak wczoraj zabrałam się za kuchnię. Umyłam okna i zobaczyłam koszmar na własne oczy, nareszcie przejrzałam, odzyskałam ostrość widzenia. Moje biedne kwiatki, nie przesadzone, podlewane " jak sobie o tym pańcia przypomniała", szczepki pięknie wyrosły wołają o nowy dom. A tu doniczek brak, pędzę do piwnicy i jakieś odnajduję. Zapominam o szafkach kuchennych i z silnymi wyrzutami sumienia zabieram się za odnawianie doniczek.

Biała farba jest u mnie zawsze pod ręką, więc najprościej i szybko jest sięgnięcie za metodę obciapania wszystkiego co możliwe białą farbą, chyba jeszcze nikt prostszej techniki nie wymyślił.

Na jednej doniczce znalazł się szablon w kwiatki, na drugiej napis przypominacz, inną najpierw pokryłam pastą strukturalną, a dwie , kiedyś pięknie przyozdobione kwiatami zamalowałam bielą farbą, pozostały tylko spękania po crackle, potem jeszcze przelakierowałam dla utrwalenia farby i przesadziłam kwiatki. I tak na szybko odświeżyłam parapet kuchenny. Z czystym sumieniem poszłam spać.

Niestety te doniczki poniżej zostały pomalowane, pozostało po nich tylko wspomnienie, papier ryżowy tak wyblakł przez lata że został tylko cytrynowo-seledynowy ślad po różach, teraz na doniczkach utrzymał się tylko crackle i widoczne są spękania, nawet to ciekawie wygląda. Cóż na inne ozdabianie zabrakło jak zwykle czasu.

A takie były piękne .

Wróżka spełniająca marzenia

2011-04-08T22:41:00.003+02:00

Z archiwum X

Ponieważ jest już wiosna i moje serce napełnia się nową nadzieją na dobre chwile, wstawiłam obraz wróżki spełniającej marzenia. Wystarczy tylko wypowiedzieć je głośno i za sprawą czarodziejskiej różdżki zaraz się spełni, spróbujcie sami. No chyba że akurat wróżka zajęta jest własnymi myślami, więc trzeba chwilę poczekać na spełnienie marzenia, już taka ona jest, czasami trochę się droczy i dąsa.

Obraz wyszywałam na aidzie nr 14 o błękitnym kolorze, obraz jest duży bo z ramą ma 56x46cm, ale wyszywałam go z wielką przyjemnością, mam nadzieję że z taką samą przyjemnością będzie oglądany.

A tutaj troszkę szczegółu dla tych którzy by chcieli takową wróżkę posiadać na własność i ją sobie wyszyć.

Inspiracje gazetowe

2011-04-05T17:03:00.001+02:00

Kamień spadł mi z serca - zdałam egzamin i zakończyłam kurs, nareszcie czuję się wolna i gotowa do podjęcia pracy nad nowymi projektami , robótki na mnie czekają. A tymczasem dzisiaj dałam sobie wieczór na odpoczynek i pełen relaks. Wyciągnęłam stare gazety robótkowe i wertuję je przy kawusi.

Czy pamiętacie stare wydania Vereny? pamiętam uczucie kiedy udało mi się zdobyć egzemplarz , jak pięknie wydane, ile projektów mieścił, ile inspiracji. Jak na ówczesne czasy to były rarytasy, lubię do nich wracać i do pojedynczych egzemplarzy Rakam i do Susanny. Żałuję że teraz niektórych tytułów nie ma a niektóre jakościowo nie umywają się do starych wydań. Mało projektów za wielką cenę , jednocześnie w moim wypadku mało dostępne.

Chciałam się z wami podzielić niektórymi inspiracjami z owych gazet, obrazujących styl który preferuję, przy odrobinie czasu wolnego zapraszam do degustacji.

Talerz "haftowany" w richelieu - malowane na szkle

2011-04-01T00:00:00.003+02:00

Szklany talerz "wyhaftowany" farbką w kwiaty haftem richelieu. Posłużyłam się wzorem narysowanym do haftu tą techniką, podkładając go pod talerz. Malowałam farbką transparentną do szkła Vetro , kontury i przęsełka narysowałam konturówką. To moja pierwsza próba, myślę że drugim razem popełnię mniej błędów.

Dawno już temu zainspirowana zostałam przez prace Syli, jeszcze na forum Kaiem-u, ale jak dotychczas odkładałam na potem. Prace Sylwi są cudne , poznałam ją kiedyś osobiście na Sabaciku i do dziś cieszę się z tego spotkania, jest bardzo kreatywną i uzdolnioną plastycznie dziewczyną, byłam pod wrażeniem (nadal jestem) jej prac, jej jajek itp. Jeżeli ją jeszcze nie znacie wstąpcie na jej blog do galerii, można oszaleć ze szczęścia przy oglądaniu samych śliczności.

Teraz potrzebowałam prezentu , więc zrobiłam ten talerzyk, nie bardzo wiedziałam jak to się robi, sama wydedukowałam co i jak. Talerz robi się szybko , czas zależy od schnięcia farby, niestety farbka ta schła ponad dobę. Przy innej farbie zapewne wystarczyłoby jedno popołudnie.

Haft biały

2011-03-31T14:38:00.004+02:00

Wracam do opisywania swoich książeczek robótkowych, dzisiaj "Haft biały" autorstwa Denise Tran . Jest to niewielka pozycja , 30 kartek, jest tam opis różnego rodzaj haftu białego . Jest ich kilka : haft angielski, madera, renesansowy, Richelieu, szwajcarski, wenecki i wypukły. Troszkę techniki ale niewiele i kilka wzorów do przekalkowania. Na pewno nie jest to podręcznik do nauki haftu białego, ale typowa książka na półkę i już. Szkoda , chętnie łyknęłabym tajniki np. haftu szwajcarskiego.

Jestem oczarowana tego typu haftem ale w ciągu swego prawie półwiecznego życia nigdy nie udało mi się do niego zasiąść i spróbować, czego niezmiernie żałuję.

Oczywiście jak każdy 100% chomik mam w swoich zbiorach zdjęcia prac, przepięknych, oczy można wypatrzeć delektując się wszystkimi szczegółami i podziwiać precyzję haftu.

Zamieściłam troszkę inspiracji sieciowych, jeżeli ktoś ciekawy to proszę spojrzeć na galerię i nacieszyć oko, zapraszam

Biało- czarny deser z truskawkami

2011-03-30T14:24:00.003+02:00

Troszkę przewrotnie zatytułowałam wpis, to nie jest przepis dla żarłoków, hm, a może jednak? Może dla tych którzy żarłocznie potrzebują coś robić, gonią za nowymi bodźcami do życia i oddychania tak jak ja. Tak, robótki wszelakie to dla mnie jak wspaniały deser, po obfitym obiedzie całego dnia , w znikomych chwilach wolnych od obżarstwa dnia codziennego , gdy moje ciało jest zmęczone spożywaniem dań które serwuje nam nieustannie życie, lubię zasiąść do deseru i kontemplować smak ciszy, zapach farb ,rozpływać się w miękkości materiałów i nici, powoli go spożywam, wręcz z namaszczeniem, to czas tylko dla mnie. Chciałabym aby deser podawano częściej i abym mogła mieć czas w spokoju go smakować.

Czasami chowam go na potem , odkładam na pojutrze i znowu do niego wracam.

Tym razem jest to biel i czerń , panująca naprzemiennie. Maluję talerzyk białą farbą i konturówką i wyszywam czarny monogram, uciekam od strachu który panuje w moim sercu od kilku dni, strachu o bardzo bliską mi osobę, może dlatego te kolory. Mam tylko nadzieję że wszystko się dobrze ułoży i będę mogła cieszyć się wiosną.

Chciałam podziękować i ślicznie się ukłonić za wpisy pod poprzednim postem, wpisy liczne i bardzo miłe dla mojego ucha i oka. Chciałam też powitać osoby nowe na moim blogu , bynajmniej pierwszy raz coś do mnie napisały z czego się bardzo cieszę i zapraszam ponownie.

Dziewczyna z gęsią - obraz

2011-03-26T00:03:00.004+01:00

Portret "Dziewczyny z gęsią " ukończyłam.

Całą oprawę tego obrazka miałam w głowie wymyśloną , trzeba było tylko to zrealizować. Pomyślałam - rama musi być prosta, musi identyfikować się z klimatem biednej wsi, dla tego mocno ją sfatygowałam, odrapałam. Passe-partout miało dodawać uroku, lekkości. W mojej wyobraźni dziewczyna jest ubrana w perkalową spódniczkę, może w sukienkę, prostą w łososiową łączkę tak jak jej kubraczek i do tej spódniczki miało nawiązywać pass-partout. Wybrałam się na buszowanie w szmatach na wagę, udało się i znalazłam idealną tkaninę. Wycięłam z tektury passe-partout i okleiłam tkaniną w łososiowe kwiaty. Wydaje mi się że uzyskałam zamierzony efekt.

Obrazek wyszywany jest na płótnie, nićmi firmy DMC.

Kolorów nie ma wiele , około 19 pasm muliny potrzebnych do wyszycia tego obrazka.

Doniczka w kropki

2011-03-22T10:20:00.007+01:00

Otrzymałam od Miśka piękne dzwoneczki, tak na poprawę mojego humoru , oczywiście w kolorze fioletu. Niestety nie miałam doniczki aby ten kwiatek wyeksponować na stole. I tak zmotywował mnie niechcący do wyciągnięcia farb i lakierów. Powstała w szybkim tempie doniczka w małe fioletowe kropeczki. Dzwoneczki pięknie się prezentują w świetle wiosennego słońca.

Stara doniczka wyciągnięta z czeluści piwnicznej , pomalowana została na biało, kropeczki malowałam pędzelkiem, nie są idealne ale to też ma swój urok. Kwiatek ma teraz odpowiednią oprawę i cieszy oczy.I takim to sposobem można w krótkim czasie coś zmienić w naszym otoczeniu, mała rzecz a cieszy.

Jednocześnie robię ramę do haftu , "Dziewczyna z gęsią "została ukończona , muszę ją jakoś oprawić, więc bawię się obecnie w farbowanie i szlifowanie ramy. Mam też na tapecie stary zegar , rozebrany, trzeba go odnowić. Mam nadzieję że przy okazji otwarcia warsztatu powstaną i inne rzeczy, może powrócę do decu.

Inspiracja kropkowa

Szablon serca

2011-03-18T13:40:00.006+01:00

Wszyscy kochamy motyw serca, czy to w poezji, literaturze, czy to w obrazach, a my kobitki to jeszcze lubimy motyw serca opracowywać w nieskończoność w naszych przeróżnych robótkach.

Wiem że większość wie jak wykroić serce, dostępne są różne szablony, ale dla tych które borykają się z trudnościami przytoczę prosty sposób narysowania sobie serca samemu w rozmiarze jaki sobie akurat życzymy.

Szablon serca

Na papierze , od rogu odliczamy linijką długość serca np.6 cm i rysujemy kwadrat o bokach 6 cm-trowych. Na dwóch bokach zaznaczamy środek kwadratu, czyli każdy odcinek boku ma 3 cm. Odchylamy cyrkiel na długość 3 cm, ustawiam go na środku boku kwadratu i rysujemy pół okręgu. Wycinamy szablon, przykładamy do materiału i gotowe.

Aforyzmy o sercu

Problemem naszego wieku nie jest bomba atomowa, lecz serce ludzkie. - Albert Einstein

W życiu rodzinnym mężczyźni bywają lekkomyślni, powodują się rozumem, a nie sercem, wielu rzeczy nie pojmują, ale kobieta pojmuje wszystko. Wszystko zależy od niej. Dano jej wiele, przeto wiele się od niej żąda. - Antoni Czechow

Jakież zalety potrzebne są, aby wytworzyć doskonałego człowieka? Zimna głowa, gorące serce, trzeźwy sąd i zdrowe ciało. -R.W.Emerson

- Dlaczego mam zatem słuchać serca?

- Bo nie uciszysz go nigdy. I nawet gdybyś udawał, że nie słyszysz, o czym mówi, nadal będzie biło w twojej piersi i nie przestanie powtarzać tego, co myśli o życiu i o świecie. - P.Coelho "Alchemik"

Kiedy ciało jest smutne, serce powoli umiera. - Albert Camus

Oczy widzą, uszy - słyszą, a serce - i tak wie swoje. - W.Grzeszczyk

Taca kuchenna

2011-03-17T10:06:00.005+01:00

Z archiwum X

Zatęskniłam za decoupage, mam pełno pomysłów, tylko czasu brak. Wklejam więc pracę którą kiedyś zrobiłam , taca służy mi do dzisiaj.

Jak na nią patrzę to wzdycham , a czemu? Troszkę pracy w nią włożyłam, bawiłam się w domalowywanie tła cieniutkim pędzelkiem, z namaszczeniem i wielką radością bawiłam się farbką i miałam na to czas. Teraz ciągle planuję że jak tylko dorwę się wolnego dnia zabiorę się za decu, rozłożę swój warsztat i będę malować i kleić. I jakoś mi to nie wychodzi, znajdą się inne zajęcia bardziej pilne, które nie można odłożyć i nic nie powstaje, nawet skrzynia moja osobista leży w koncie w surowym stanie.

Czyżby czas się skurczył? a może mnie już starość ogarnęła i nie mogę za nim nadążyć? Być może to tylko brak organizacji w moim życiu i chaos zabija mi czas wolny? To nie narzekanie , tylko zastanowienie się nad tym zjawiskiem. Chyba trzeba wypić trochę witamin i się zorganizować, potrząsnąć swoim jestestwem , odnaleźć swoją energię która gdzieś się ulotniła. Zaczynam poszukiwania siebie , energii i wiosny.

Zdjęcie z powstawania tacy, domalowywanie tła.

Torba "Makowa panienka" - haft wstążeczkowy

2011-03-14T00:00:00.006+01:00

Moje dziecię gdy tylko pojawi się w progu domu dba o to by matka się nie nudziła, tym razem chciała bym ozdobiła jej filcową torbę. Kolor łąki , więc maki same narzuciły swoją obecność. Umordowałam się niemiłosiernie fizycznie , haft wstążeczkowy na grubym filcu jest prawie niemożliwy, pomogłam sobie dłutem , wierciłam dziurki aby przeciągnąć wstążkę, miałam trudności aby uzyskać odpowiedni kształt. Siły w palcach wystarczyło na mały bukiet, ale zawsze można dorobić następne kwiaty, nic straconego.

Takim to sposobem nauka haftu wstążeczkowego powoli idzie do przodu.

Makowa inspiracja

Kobieta minionych epok i jej pasje

2011-03-09T12:41:00.003+01:00

" Solą życia człowieka , są jego pasje"

Przeglądając swoje archiwum ze zdjęciami które namiętnie zbieram, nasunął mi się temat kobiet, dam minionych epok. Zdjęć mam setki , damy w różnych strojach, damy w kapeluszach, damy z kwiatami, damy w różnych pozach, a zdjęć obrazujących kobiety przy różnych codziennych czynnościach jest stosunkowo mało. Na podstawie obrazów zawsze myślę że tak płytko ocenia nas druga połowa świata, czyli mężczyźni, czyżby przez stulecia kobiety nie miały swoich pasji? , tylko pachniały i nudziły się niemiłosiernie? Pewnie i tak było, od stuleci uczymy się przetrwania w świecie mężczyzn, nie łudźmy się że dzisiaj tego nie ma. Ale współcześnie mamy wiele możliwości do spełniania się i realizacji , a czy kiedyś kobiety dążyły do tego samego , czy były zdominowane przez drugą swoją połowę. Myślę że zawsze znalazły się takie które przełamywały stereotypy i konwenanse.
Pobawiłam się w skonstruowanie kilku tzw. przeze mnie misz-maszy, bardzo pobieżny obraz dam i ich pasji, na pewno temat ciekawy do wgłębienia się w historię amazonek które umiłowały jazdę konną, polowania, uprawianie sportów, zdobywanie gór, ujarzmianie pierwszych samochodów, jazdę na nartach, pływanie, choć zapewne miały utrudnione zadanie przez te wszystkie cudne fatałaszki , gorsety itp. Przez wieki haftowały, szyły , dekorowały domy i doskonaliły wszystkie robótki ręczne, a my współczesne pasjonatki jesteśmy ich spatkobiorczyniami.

Temat morze , ja potraktowałam go w skrócie, wiem jednak na pewno że bez pasji moje życie nie wart byłoby złamanego szeląga.

Dziewczyna z gęsią

2011-03-03T19:40:00.005+01:00

Kiedyś miałam taki sen..................wybiegam na łąkę, ziemia paruje po burzy, łąka zieleni się świeżą wiosenną trawą, mieniącą się kroplami deszczu. Łan traw usiał pagórki, w niewielkich zagłębieniach stoi woda , ja biegnę boso , stopy miękko zapadają się w soczystą trawę, biegnę od kałuży do kałuży ciesząc się jak dziecko, taplam się z rozkoszą w ciepłej wiosennej wodzie. Słyszę gęganie i syk zezłoszczonego gęsiora który rozłożywszy skrzydła chce mnie uszczypać w łydkę, nie boję się , ze śmiechem uciekam przed nim na bielutki piach rozciągający się nad rzeką, wskakuję do wody i płynę, płynę nie czując najmniejszego wysiłku, nurt rzeki sam unosi mnie a ja mogę tylko podziwiać piękne krajobrazy, woda przeźroczysta , widzę wodorosty i małe rybki, tak mi dobrze.................sen się urywa..............................miałam kiedyś takie sny.........................już ich nie miewam od dawna.

Teraz moje sny są ciemne , szare, czasami koszmarne, boję się że kolory we snach już nie powrócą.

Przynajmniej na jawie mogę powracać do kolorów, mogę powracać do dzieciństwa , stwarzając sobie w pewien sposób świat iluzji.

Gdy kiedyś zobaczyłam obraz " Dziewczyny z gęsią" przypomniał mi się sen o łące, moje dzieciństwo, moje wakacje, atmosfera pastwiska pełnego krów, koni i właśnie gęsi, przed którymi uciekaliśmy, złośliwe, piękne bestie. Spodobała mi się prostota zwykłej wiejskiej dziewczyny o rumianych policzkach, spodobała mi się kolorystyka i postanowiłam właśnie go sobie sprawić, zimorodka odłożyłam na potem bo mnie wnerwił.

Z wielką przyjemnością zasiadłam do nowego , nieskomplikowanego haftu.

Marzy mi się wiosna a tu jeszcze zima trzyma, wprawdzie słoneczko mocno grzeje ale mróz nie popuszcza, a to dowód na to , trzeba jakieś uroki odczynić aby wszystko się zazieleniło jak najszybciej, może kto takowe zna?

Haft od kuchni, jeszcze sporo pozostało do haftowania.

" Na tych małych trawach, na tych dużych wodach hodowały się całe stada gęsi, a jak to wszystko zaczęło rwać się a trzepotać, a gęgać, a wrzeszczeć, to dobrze o milę wokół słychać było. Wszystkie dzieci we wsi robotę z tymi gęśmi miały, pasając je gromadą albo po osobno, jak któremu w chacie przykazali.

Dopiero pod wieczór rozdzielała się gromada na pomniejsze stadka i każdy swoje do domu gnał. Już też wtedy nic inszego w całej Wólce Głodowej słychać nie było, tylko:

– Halela, gąski!... Halela! halela, do domu!...

A do tego taki z biczów trzask, jakby wesele jechało.

Długo jeszcze po zachodzie słońca uspokoić się nie mogło gęganie w zagrodach i chlewikach; a i w nocy nieraz powstawał ni stąd, ni zowąd wrzask gęsi na całą okolicę."

Cytata zaczerpnięty z Bajki "O Krasnoludkach i Sierotce Marysi" M.Konopnickiej książki którą ja uwielbiałam w moim dzieciństwie a moje dzieci przechodziły katusze jak ją przeczytać musiały. Przeczytałam ją im sama i stwierdziłam że zupełnie inaczej ją odbieram w wieku dorosłym, nie mniej jednak krasnoludki z tej książki nadal lubię.

Miłego wieczoru życzę wszystkim odwiedzającym.

Lawendowe ptasiory czyli wariacje na temat bieżnika

2011-02-26T14:51:00.000+01:00

Jeżeli gładząc dziobem długie pióra
upuszczą jedno - pióro długo spada,
zanim dna jezior głębokich dosięgnie.
I o policzek trąca - wieść ze świata, 
gdzie jasno, ciepło, swobodnie i pięknie.

Czesław Miłosz

Moja wariacja na temat bieżnika, wygląda tak jak na zdjęciach, spiczaste zakończenia udekorowane zwisającymi serduszkami zawiązanymi na kokardki , w kolorach takich jak na bieżniku.

Do haftu krzyżykowego doszedł haft supełkowy imitujący lawendę, ptasiory mają zamiast ogonków kiście lawendy, właściwie to bardzo bajkowe ptasiory, jakaś taka mutacja bociana, czapli i lawendy, więc niech zostaną nazwane prze ze mnie lawendowymi ptasiorami. Kochliwe bardzo, więc dookoła nich są rozsypane serduszka różnego kształtu.

Wzór zaczerpnęłam z tego katalogu, trochę go naciągając do moich potrzeb.