O gwiazdeczko coś błyszczała

O gwiazdeczko, coś błyszczała,

Gdym ja ujrzał świat,

Czemuż to tak, gwiazdko mała,

Twój promyczek zbladł?

Czemuż mi już tak nie płonie,

Jak w dziecinnych dniach,

Gdym na matki igrał łonie

W malowanych snach?

Predkoś, predkoś żeglowała

Po niebieskim tle,

0 gwiazdeczko moja mała,

Wiodłaś ty mnie źle.

Wartkoś biegła wśród niebiosów,

Jam też chyżo żył,

I z żywota złotych kłosów

Wcześniem wieniec wił.

Znikły róże, zwiędły wieńce,

Pożółkł życia maj I zapały, i rumieńce,

I tych złudzeń kraj.

Wszystko mi tu nad okołem

Łza pomroku ćmi,

Ach, bo blada nad mem czołem

Ma gwiazdeczka tkwi.

O gwiazdeczko, dawne życie

W twym promyczku wznieć

I, jak dawniej, na błękicie

Nad mem okiem świeć.

Niech me serce jeszcze zazna

Doli młodych lat,

Nim mnie ręka pchnie żelazna

Za słoneczny świat.

Przejmująca kolenda, jedna z moich ulubionych,  napisana w 1842r przez Wiktoryna Zielińskiego, muzykę napisał Kazimierz Lubomirski.